Met mijn rode haar in staartjes en gekleed in een roze jurk met lange sokken, deel ik vol enthousiasme met mijn knuffelmaatje, Mr. Whiskers, dat ik vandaag ben overgegaan op "grote-meisjesondergoed". Papa vindt dat ik volwassen genoeg ben om zonder luiers te spelen terwijl hij werkt, zolang ik maar rustig speel. Later belooft hij ons mee te nemen naar de speeltuin! Maar dan neemt het een wending wanneer ik begin te wiebelen omdat ik moet plassen. Ik waggel weg, maar ik ben te laat en laat een plasje achter op de vloer. Ik ruim het snel op met keukenpapier, hopend dat papa het niet zal merken. Later slaat het onheil opnieuw toe—dit keer haal ik het potje niet op tijd voor een grote boodschap. De onmiskenbare geluiden en rommelige resultaten zijn onmogelijk te verbergen. Papa ontdekt mijn ongelukje en beslist mijn straf: ik moet de hele dag in mijn bevlekte onderbroek blijven en onze speeltuinuitstap wordt afgeblazen. Verveeld en rusteloos vermaak ik mezelf door Mr. Whiskers domme spelletjes te laten zien, waarbij ik zelfs mijn rommelige situatie gebruik voor een potje kiekeboe. Ik begin me vreemd genoeg schattig te voelen in mijn dilemma, ondanks het ongemak. Vol streken begin ik verboden gedrag te verkennen en raak ik mezelf aan waar papa tegen heeft gewaarschuwd. De bevlekte stof van mijn onderbroek voegt een vreemde opwinding toe terwijl ik me overgeef aan ondeugende streken, waarna ik in slaap val na een reeks speelse misverstanden met Mr. Whiskers. De ochtend breekt aan en ik probeer op te ruimen, maar de rommel blijft hardnekkig. Buigen, strekken en uitspreiden maakt het alleen maar erger. Verslagen realiseer ik me dat ik waarschijnlijk snel weer in luiers zal zitten—maar voor nu koester ik de chaotische, opstandige sensatie van een "stout klein meisje" zijn.
