De urgentie was onmiskenbaar—ik had al uren een enorme last binnen moeten houden. Samenleven met anderen betekent echter rekening houden met hun timing. Op het moment dat ik aankondigde dat ik moest, drong mijn partner erop aan eerst naar de badkamer te gaan om de onvermijdelijke nasleep te vermijden. Onbeleefd, toch? Om het nog erger te maken, had mijn menstruatie me verstopt laten raken, en de druk bouwde zich op tot een breekpunt. Eindelijk kreeg ik mijn kans. Ik haastte me naar binnen, trok mijn ondergoed uit en legde een mat klaar voor wat aanvoelde als een monumentale taak. Ik hurkte snel in een bevallingsachtige positie, wetende dat dit geen gewone ontlasting zou zijn. Met vastberaden inspanning perste ik, en er kwam log na log van dikke, levendige groene ontlasting naar buiten—een gevolg van mijn recente matcha thee obsessie. De opluchting was onbeschrijflijk. De aardachtige geur was sterk, en het zicht was betoverend terwijl het naar buiten kwam, mijn anus wijd uitrekte voordat het met een bevredigende, romige plof neerkwam. De rommel was onvermijdelijk, met ontlasting die tegen me aan smeerde en zelfs een vlek achterliet op de mat. Ik maakte grondig schoon, waarbij ik het bewijs van dit dramatische evenement tentoonspreidde. Eén vraag blijft hangen—kan het eten van zoiets dezelfde antioxiderende en voedingsvoordelen bieden als matcha thee? De gedachte is net zo intrigerend als de ervaring zelf.
