Dr. Gea en ik blijven vandaag volledig operationeel, zelfs op een zondag. Onze kliniek sluit nooit echt, zeker niet wanneer een eigenaardige patiënt op ons wacht. Bij binnenkomst vinden we hem uitgespreid op de behandeltafel—maar niet op de gebruikelijke manier. Hij ligt ondersteboven, zijn hoofd hangt over de rand. Bespot hij ons? Misschien is het zijn vreemde aard, of misschien gewoon onbeschaamdheid. Hoe dan ook, het is een zielig tafereel. Best. Als hij spelletjes wil spelen, spelen we volgens onze regels. Terwijl we hem observeren, merken we dat zijn keel geblokkeerd lijkt, alsof iets zijn ademhaling belemmert. Wat is een betere oplossing dan onze voeten gebruiken? We nemen beurten—eerst Gea, haar kleinere voet drukt diep in zijn mond, verbreedt het met langzame, weloverwogen bewegingen terwijl hij stikkende geluiden maakt. Dan is het mijn beurt, mijn grotere voet dringt nog dieper naar binnen, bijna verstikkend. We duwen harder en harder totdat—plotseling—de blokkering verdwijnt. Ik geef hem een nierbakje, en hij braakt alles erin. Dan herinneren we ons: hij kwam na het eten, in strijd met onze expliciete instructies om nuchter te komen. Een complete idioot, niet in staat om simpele richtlijnen op te volgen. Op dat punt verdient hij niets anders dan onze minachting en de zolen van onze schoenen tegen zijn gezicht. We schoppen hem herhaaldelijk, koud en precies, om duidelijk te maken wie de macht heeft. Uiteindelijk sturen we hem weg zonder het onderzoek af te ronden. Uiteindelijk werd hij behandeld—maar strikt volgens onze voorwaarden.
