Na een lange wandeling kom ik thuis en vind mijn trouwe dienaar vol ongeduld wachten om voor mijn voeten te zorgen. Ik beveel hem mijn Converse-schoenen uit te doen en de geur van mijn gedragen, zweetrijke sokken in te ademen. Zonder aarzelen drukt hij zijn lippen tegen de zolen van mijn maat 11 voeten, genietend van elke druppel zweet. Zijn toewijding aan mijn voeten is onmiskenbaar—misschien zelfs overdreven. "Je zou alles voor me doen, toch?" plaag ik, wetend wat zijn antwoord zal zijn voordat hij spreekt. Maar woorden betekenen weinig; daden zijn wat telt. Om zijn grenzen te verleggen, ben ik het zat van alleen voetverering en besluit ik zijn loyaliteit verder te testen. Ik instrueer hem een ander deel van mij te aanbidden—mijn billen. Door mijn ondergoed ademt hij diep in, en dan trek ik ze uit en eis dat hij de geur van mijn blote huid proeft. Maar de echte test wacht. De maaltijden van gisteren hebben me klaar gemaakt om mezelf te ontlasten, en ik heb zijn mond als bestemming gekozen. Hoewel hij protesteert, herinner ik hem aan zijn eed. "Doe wijd open," beveel ik. Wat volgt is een les in onderwerping—een dikke drol komt tevoorschijn, gevolgd door zachtere resten, allemaal precies op zijn tong belandend. Zijn kokhalsreflex dreigt hem te verraden, maar ik lach alleen maar. "Dit is de prijs van toewijding," verklaar ik. Vanaf nu strekt zijn aanbidding zich uit tot voorbij mijn voeten—hij is nu mijn persoonlijke menselijke toilet. Met mijn perfecte voeten altijd in zijn zicht, houd ik hem in een staat van frustratie en motivatie. Zijn obsessie zorgt ervoor dat hij terugkomt, klaar voor wat ik ook vraag. De transformatie is voltooid: mijn voetdienaar is het ultieme symbool van onderwerping geworden.
