Onder mij zit zijn gezicht gevangen, verstrikt in het zorgvuldige ontwerp van de bank die hiervoor gemaakt is. Zijn enkels, knieën, middel, polsen en ellebogen zijn strak vastgebonden, terwijl klemmen zijn hoofd op zijn plaats houden. Het kussen eronder blaast op, zodat zijn gezicht perfect in de daarvoor bestemde ruimte past. Er is geen ontsnapping mogelijk, geen respijt. Terwijl ik mijn kont tegen zijn zielige, worstelende figuur wrijf, wordt zijn neus diep begraven, terwijl hij de essentie van mijn dominantie inademt. Lucht wordt een verre herinnering; alles wat hij ademt, ben ik. De stof van mijn yogabroek kleeft aan hem terwijl een hete, opzettelijke afgifte de kamer vult en zijn zintuigen omhult. Hij rukt tegen de bevestigingen, maar elke beweging verzwakt hem alleen maar verder. Hij is nu van mij—mijn troon, mijn speeltje. Vernedering stroomt door hem heen terwijl ik zijn onderwerping vastleg, zijn lot als mijn permanente slaaf bevestigend. Uitkledend tot mijn onderbroek terg ik hem met de bron van zijn eerdere fascinatie. “Hoe ruikt het nu?” spot ik, genietend van zijn ongemak. Een natte, hoorbare glip ontsnapt, hem alleen sparen door de dunne barrière van stof. “Ga nergens heen,” grap ik met een sadistische lach, hem vastgebonden achterlatend terwijl ik aan mijn behoeften voldoe. Terugkerend laat ik mijn blote, ongewassen lichaam op zijn gezicht zakken en veeg mezelf schoon met zijn hulpeloosheid. Zijn worstelingen amuseren me alleen maar verder. “Oeps,” fluister ik terwijl nog een hete straal ontsnapt en zijn longen overspoelt. “Bedankt dat je zo’n goede stoel bent, mijn vuile bruinwerker.” Vanavond blijft hij mijn troon, mijn straf, en misschien, als ik dat wil, mijn persoonlijke toilet. Worstel maar wat je wilt—er is geen ontsnapping aan dit lot.
