Nadat ik wekenlang spot van mijn partner over mijn natuurlijke geur had moeten verdragen, bedacht ik een passende straf die hem volledig machteloos zou achterlaten. Dat hij naar andere vrouwen staarde, was de druppel—ik stelde een streng ultimatum: twee dagen in kuisheid of ik zou weggaan. Toen hij met tegenzin instemde, kocht ik de CB6000, koos de kleinste, meest beperkende kooi en beval hem deze aan te doen. Het beeld van hem die grimaste terwijl zijn opwinding botste tegen onbuigzaam plastic was bevredigend, maar hem opsluiten was slechts het begin. Twee weken van onophoudelijk plagen in ondraaglijke kuisheid duwden hem tot op de rand. Eindelijk besloot ik dat zijn ware afrekening daar was. Onder het mom van een gewichtsverliestest overtuigde ik hem om zich strak in industriële huishoudfolie te laten wikkelen, waardoor hij volledig onbeweeglijk was. Een latex kap volgde, zijn zintuigen geïsoleerd, zijn geur—en angst—versterkt. Zijn neus bleef bloot, stevig tegen mijn lichaam gedrukt na een lange dag van zweten en inspanning. De echte kwelling begon toen ik een stortvloed van hete, stinkende lucht direct in zijn neusgaten losliet, mijn dieet van zuivel, eiwitshakes en Chipotle voedde de aanval. Zijn gedempte protesten werden beantwoord met dreigementen van verlengde kuisheid, wat hem onmiddellijk stil maakte. Elke explosieve scheet brandde zijn weg naar zijn longen, waardoor hij wanhopig naar lucht snakte maar alleen vernedering vond. Het uittrekken van mijn broek versterkte de beproeving, waardoor een luchtdichte afsluiting tussen mijn lichaam en zijn neus ontstond. Natte, ongeremde scheten overspoelden zijn luchtwegen, wat hem liet kokhalzen en hulpeloos spartelen. De laatste vernedering kwam toen ik meer dan alleen gas afleverde, hem dwong zijn straf te proeven voordat ik hem een kans op vrijlating gaf—alleen als hij zijn onderwerping onder deze vernederende omstandigheden bewees. Zijn lot was bezegeld, zijn degradatie compleet, en zijn kuisheidskooi wachtte op zijn terugkeer.
