Na een slopende dag beachvolleybal en een intense sportsessie was mijn lichaam doordrenkt van zweet, en ik genoot ervan het opnieuw te gebruiken om mijn onderdanige te domineren. Stevig vastgebonden op de smother bank, was hij volledig geïmmobiliseerd, zijn gezicht gevangen onder mijn billen, hulpeloos en volledig aan mijn genade overgeleverd—waarvan ik geen enkele had. “Haal diep adem, bitch,” beval ik, mijn lippen spreidend en zijn neus diep in mijn vagina duwend, waardoor een perfecte afsluiting ontstond. Ik hield hem balancerend op de rand, slechts korte happen lucht toestaand voordat ik weer terugduwde, zijn gezicht rood aanlopend terwijl hij worstelde om te ademen. Elke verstikking werd langer, waardoor hij dichter bij zijn limiet kwam terwijl ik begon te spelen op zijn Xbox, zijn neus nog steeds begraven in mijn kloof, niets anders dan de geur van mijn zweet inademend. Zijn paniekerige ademhalingen voedden mijn plezier, vooral omdat hij mijn geduld de laatste tijd op de proef had gesteld. Na ongeveer 13 minuten van zijn beproeving besloot ik de zaken te escaleren. Eerder had ik melk en ijs gegeten—wetend dat mijn lactose-intolerantie meer dan alleen gas zou garanderen. Ik voelde het opbouwen en kon me niet langer inhouden. Zonder waarschuwing liet ik een hete, natte scheet los recht in zijn neusgaten, zijn paniek alleen maar mijn vermaak vergrotend. “Open je mond,” beval ik, doorgaand met spelen alsof hij er niet eens was, terwijl ik de ene vieze explosie na de andere rechtstreeks in zijn lippen losliet. Zijn gedempte gekreun spoorde me alleen maar aan, en ik legde hem het zwijgen op met ducttape, ervoor zorgend dat niets ontsnapte. Nu was zijn neus het enige focuspunt, strak tegen mijn opening gedrukt terwijl ik herhaaldelijk natte, vlammende scheten losliet, elk ervan weerklonk door zijn neusgaten en in zijn keel. Zijn lijden was voelbaar, en ik genoot van elk moment. “Brave kleine bitch,” spotte ik, “ruik, proef, verstik en lij.”
