Elke keer dat ik me stort op een intense buikspiertraining in de sportschool, krijg ik te maken met een onverwacht en onwelkom bijeffect—explosieve winden. En als mijn maaltijd na de training Chipotle is, vol met bonen en rijst, is het resultaat niets minder dan vulkanisch. De kracht is genoeg om neushaartjes te verschroeien—zijn neushaartjes, om precies te zijn. Het ongemak was ondraaglijk, mijn maag kolkend van krampen, en de stank zo walgelijk dat ik er zelf niet tegen kon. Maar dat is precies waarom ik een partner in crime heb, toch? Hun rol? Het eerste opvangen van mijn spijsverteringsfouten, zodat ik dat niet hoef te doen. Thuisgekomen trof ik hen aan, zoals gewoonlijk, languit op de bank. Zonder aarzeling leidde ik hen naar de bank, vastgesnoerd op hun plek. Ze probeerden te protesteren, maar een herinnering aan de compromitterende video’s die ik op meerdere accounts heb opgeslagen, deed hen snel zwijgen. Hun mond zou hun grootste vijand worden. Met mijn bezweet, post-workout achterwerk direct boven hun neus, beval ik hen diep in te ademen terwijl ik me op hun Xbox nestelde, gebruikmakend van de afleiding om hun gedempte gekreun onder me te negeren. LOL. Ze gehoorzaamden, diep ademhalend zoals gezegd, hun kreunen elk inhaleren accentuerend. Om de kwelling te verhevigen, plaagde ik hen met wat er komen ging, zachtjes dichterbij komend totdat ik besloot mijn roze trainingsbroek uit te trekken, ervoor zorgend dat hun neus volledig contact maakte met mijn doorweekt centrum. De geur moet overweldigend zijn geweest—ze probeerden te ontsnappen, maar het ontwerp van de bank hield hun hoofd stevig op zijn plaats, hun neus diep gevangen in mijn holte. Terwijl ik probeerde de druk te verlichten, besefte ik dat er iets substantiëlers op komst was. Eerst ontsnapten er slechts vage, vlammende wolkjes, maar ik was nog niet klaar. Een bord pakkend, bereidde ik me voor op wat komen ging, wat bewarend voor later. Terugzakend op hun neus voelde ik hun strijd intensiveren. PFFFFTTT—een vlammende explosie barstte los en mijn krampen begonnen te verdwijnen. Toch hield ik hen ondergedompeld, korte adempauzes toelatend tussen elke nieuwe golf totdat iets substantiëlers naar buiten kwam. OOPS! Ik verplaatste me, mijn zooi over hun gezicht slepend, ervoor zorgend dat elk spoor in hun neusgaten gepropt werd. Hoe vernederend—dit is wat je krijgt als je ruzie met me maakt. Nog een paar vlammende uitbarstingen maakten het af, hun neus nu volledig geladen. Denkend aan het bord, verspreidde ik wat er nog over was over hun lippen, het vastmakend met een panty om ontsnappen te voorkomen. Met mijn volle gewicht draaide ik mijn heupen heen en weer, hun ellende versterkend. Voordat ik afsloot, zorgde ik ervoor dat hun neus volledig verzadigd was, elk laatste beetje in hun luchtwegen persend. Nu is hun neus echt VOL VAN KONT.
