Als geliefden vind ik vreugde in het doen van klusjes voor jou, vooral het afwassen en het schoonmaken van de gootsteen. Jij waardeert mijn inspanningen, maar vandaag voelt iets niet helemaal goed. Terwijl ik schrob, kan ik niet stoppen met wiebelen. “Waarom beweeg je zo?” vraag je. Ik bloos en bekijk, “Ik ben al dagen niet naar de wc geweest, maar ik hou het wel vol!” Jij weet beter—ik heb grenzen eerder opgezocht. De gedachte aan nog een enorme, stinkende gebeurtenis in jouw vers schoongemaakte gootsteen maakt je angstig. Je smeekt, “Alsjeblieft, ga gewoon naar de wc!” maar ik ben koppig zelfverzekerd. Te zelfverzekerd. De wanhoop in mijn bewegingen wordt onmiskenbaar. “Waarom doet ze dit altijd?” vraag je je af. Voordat je me kunt tegenhouden, klim ik op de gootsteen. “Nee, nee, nee!” roep je, maar het is te laat. Mijn lichaam geeft zich over en ik hijg, “Ik kom!” terwijl ik een onvoorstelbaar grote hoop loslaat. De geur is overweldigend, maar stiekem opwindend. Je bent gespleten tussen afschuw en opwinding, terwijl je je voorstelt wat er nu gaat gebeuren. Ondertussen ben ik euforisch en bewonder ik mijn creatie. “Dit is misschien wel de grootste ooit!” roep ik uit, terwijl ik het vergelijk met wereldrecords. Dikker dan 5 cm, mogelijk langer—het is verbazingwekkend. Ik ben trots, opgewonden en klaar voor meer. “Kom je mee naar de slaapkamer?” fluister ik verleidelijk. De nasleep belooft onvergetelijk te worden.
