Het is dagen geleden sinds mijn laatste stoelgang, en het ongemak is ondraaglijk geworden. Ik ben de tel kwijt van hoe lang het geleden is—misschien drie dagen? Eindelijk is de noodzaak om mezelf te verlichten aangebroken, en ik haast me naar het toilet met hoopvolle verwachting. Als ik ga zitten, voel ik mijn lichaam zich voorbereiden op de langverwachte bevrijding. Het gevoel begint intens, mijn rectum rekt uit terwijl een stevige, massieve ontlasting begint te verschijnen. Eerst is het gevoel vreemd genoeg prettig, bijna euforisch. Maar naarmate de ontlasting verder naar buiten komt, wordt het rekken ondraaglijk. Ik knarsetanden en probeer kalm en ontspannen te blijven ondanks de toenemende pijn. De verstopping heeft ervoor gezorgd dat deze ontlasting onnatuurlijk dik en dicht is geworden, wat een overweldigende uitdaging creëert. Eindelijk, met een luide *plons*, komt het in de kom terecht, en een golf van opluchting overspoelt me. Ik neem een moment om te herstellen, terwijl ik mijn adem vang in de nu doordringende lucht. Wanneer ik de kracht verzamel om in het toilet te kijken, ben ik verbaasd door de enorme omvang van wat er net is gepasseerd. Hoe heeft mijn lichaam zoveel afval kunnen opslaan? Hoewel de beproeving pijnlijk was, kan ik niet ontkennen dat er een vreemde, masochistische bevrediging was in het overwinnen van zo’n monumentale uitdaging.
