Hij is van mij, volledig gebonden aan mijn bed, een gevangene van mijn verlangens. Al dagenlang is hij mijn persoonlijke slaaf, volkomen machteloos en volledig overgeleverd aan mijn genade. Vandaag voel ik me bijzonder sensueel—en onmiskenbaar winderig. Hij kan zich niet bewegen, niet ontsnappen; hij zit vast en verhongert. Ik plaag hem, mijn lichaam zwaait dichterbij, mijn weelderige rondingen prikkelen zijn zintuigen. Ik druk mijn volle achterwerk naar zijn gezicht, op centimeters afstand, opwindend dichtbij. Ik heb me ingehouden, elke scheet bewaard voor dit moment. Langzaam laat ik me zakken, begraaf zijn neus tussen mijn zachte, ronde billen. Een donderende scheet ontsnapt, dan nog een, en nog een—elke krachtiger dan de vorige. De geur is overweldigend, en hij is machteloos om het te vermijden. Mijn walgelijke gassen vullen zijn neusgaten, waardoor hij naar lucht hapt. Maar ik ben nog lang niet klaar met hem. Terwijl ik doorga met het loslaten van mijn opgebouwde druk, voel ik een groeiende druk. Mijn onderbroek vult zich met warm, dik afval, en ik wrijf het in zijn gezicht, waarbij ik zijn neus dieper in mijn meest intieme ruimte duw. Hij worstelt om te ademen, en inhaleert niets anders dan de overweldigende stank van mijn vuil. Ik berijd hem genadeloos, bedek zijn gezicht met de rommel die ik heb gecreëerd. Wanneer ik mijn bevlekte onderbroek eindelijk verwijder, ontbloot ik mijn volle, besmeurde billen, waarbij ik hem plaag met de taak om alles schoon te maken. Dan ga ik verder. Ik neem een stuk van mijn ontlasting en forceer het in zijn mond. Hij kokhalst, bijna overgevend, smekend om genade. Zijn hulpeloosheid voedt mijn sadistische plezier. Misschien is hij nog niet hongerig genoeg, dus laat ik hem daar achter, gebonden en verhongerend, om na te denken over zijn onderwerping.
