Overmand door een dringende behoefte haastte ik me naar een drukke openbare toiletruimte, waarbij ik mijn ongemak verhulde met een kalme tred. Zou iemand de vreemde mix van opluchting en opwinding kunnen voelen terwijl ik me voorbereidde om los te laten? Eenmaal binnen vond ik een moment van rust. Mijn aandacht werd getrokken door een verzameling zeldzame Lesney speelgoedauto's die verspreid op de vloer lagen. Gefascineerd onderzocht en speelde ik er kort mee, afgeleid door de intense druk die binnenin opbouwde. Toen ik eindelijk losliet, was de sensatie overweldigend—een stille, privémoment van opluchting. Ik zorgde ervoor geen aandacht te trekken en dempte eventuele geluiden van genot. Na afloop merkte ik dat ik grondig moest opruimen. In een bizarre wending greep ik naar een van de speelgoedauto's, gebruikte hem om mezelf schoon te vegen en besmeurde hem met vuil. Mijn acties escaleerden toen ik de bevlekte auto's van dichtbij inspecteerde, waarbij ik er zelfs een in het toilet liet vallen. Met een schouderophaling spoelde ik hem door, waarbij ik het risico op een verstopping nam. De rest gooide ik in een nabijgelegen luieremmer, genietend van de absurde degradatie van deze relikwieën. Dagen later ontvouwde zich een vergelijkbare scène in een andere toiletruimte. Meer speelgoedauto's ondergingen hetzelfde lot, bedekt met een rommeliger, zachter resultaat. Ik documenteerde de transformatie, waarbij ik de voor-en-na toestanden liet zien. Nog een per ongelukke val in het toilet, nog een keer doorspoelen, en de overgebleven auto's werden in het vuil weggegooid. Hoe voelt het om zo’n eigenaardige en onrustbarende daad te aanschouwen, waarbij geliefde kindercollectibles worden onteerd?
