(Censuur alleen in de preview) Een beginnende slaaf bevindt zich vastgebonden aan het platform van mijn troon, gretig om zijn waarde te bewijzen. Vastberaden om niet te falen, smeekte hij om elke mogelijke manier om hem in een volgzame dienaar te veranderen. Met zijn lichaam onbeweeglijk gemaakt, was zijn lot bezegeld... Ik stak een sigaret op om het moment te versterken, hem tergend met de scherpe randen van mijn Le Silla-hakken. Mijn naaldhakken volgden zijn tepels, en ik dwong hem de zolen van mijn schoenen te aanbidden, terwijl ik beloften fluisterde over het ware doel dat zijn mond spoedig zou dienen—ver voorbij een simpele asbak of spuugbak. Een beweging in mijn buik gaf aan dat het moment was aangebroken. Ik trok mijn slipje uit en hing het als een beloning voor als hij zou slagen. Boven hem gehurkt, positioneerde ik mezelf, maar mijn blaas liet eerder los. Het geluid van een scheet vulde de lucht, en de geur trok hem dichterbij. Met gespreide dijen liet ik gestage stromen urine in zijn wachtende mond stromen, die hij gehoorzaam dronk. Ik draaide me om, drukte mijn achterwerk tegen zijn gezicht, en een stevige, onbuigzame drol plonsde in zijn mond. Zijn kaken bewogen instinctief, deels om zijn ademhaling in positie te beheersen. Twee kleinere stukjes volgden, met tegenzin mijn lichaam verlatend. Ik verzamelde de gevallen resten met elegante groene handschoenen en voerde ze terug aan hem, terwijl ik aandachtig toekeek hoe hij kauwde maar aarzelde om door te slikken. Met een stevige hand over zijn mond en een doordringende blik beval ik hem alles te consumeren—en hij gehoorzaamde. Meer urine, meer drollen, en uiteindelijk een sigarettenpeuk om op te kauwen—vandaag vormde ik wederom een man om tot mijn persoonlijke toilet. Zoals beloofd, liet ik mijn slipje achter als zijn prijs, als hij durfde ze op te eisen...
