(Censuur enkel in de preview) Mijn privétroon bestaat niet enkel voor mijn eigen bevrediging, maar voor iedereen die ik kies om toe te laten. Vandaag zal hij mijn trouwe vrouwelijke metgezel ontmoeten, waardoor hij ook haar ondergeschikte wordt. Als voorbereiding heb ik hem een week in kuisheid vastgehouden, zijn verlangen voelbaar terwijl het tegen de beperkende kooi drukt. De sleutels bungelen uitdagend aan mijn hak, zwaaiend voor zijn wanhopige blik. Arme dwaas—verscheurd tussen de opwinding van het dienen van twee meesteressen en de kwelling van zijn ontzegde bevrijding. Diana en ik beginnen met een sigaret, waarbij we hem zowel als asbak als spuugbak gebruiken. We kwellen zijn tepels met onze hakken, handen en het verzengende gevoel van sigarettenbrandwonden. Nadat we de peuken op zijn tong hebben uitgedrukt, ontgrendel ik de kooi die praktisch aan zijn bonzende lid is vastgegroeid. Hij mag zichzelf aanraken terwijl mijn metgezel zich boven hem positioneert en een stroom vuil in zijn mond laat stromen. Het is rommelig—een bewijs van haar opwinding, hoewel ze aarzelt, overweldigd door de machtsdynamiek. Toch zal de hoeveelheid die ik geef voor beiden volstaan. Een gruwelijke, eindeloze lengte komt uit mij tevoorschijn, zijn mond tot de rand vullend. Zelfs mijn metgezel kijkt vol ontzag. Hij kauwt, slikt en ruimt elk laatste beetje op. Ik geef meer, en hij gehoorzaamt zonder protest. Vervolgens komt er een stroom urine, die eveneens wordt opgenomen. De verdwaalde restjes op de vloer? Een klik van mijn vingers, en hij is op handen en voeten, het likkend schoon. Na bijna een half uur van vernedering en zijn aanhoudende opwinding, geef ik hem eindelijk zijn verlossing terwijl mijn metgezel zijn tepels genadeloos martelt. Het hoogtepunt is explosief—een passend einde aan zijn dienstbaarheid.
