Gekleed van top tot teen in leer staan Meesteres Iside en ik paraat, onze meedogenloze stokken stevig in handen. De slaaf ligt uitgestrekt, polsen en enkels gebonden, zijn hoofd rustend op de basis van de troon en zijn blootgestelde achterwerk wachtend op ons bevel. Blind voor de komende slagen voelt hij elke verzengende impact, elke slag een symfonie van pijn. Hij denkt te weten wat er komen gaat, maar wij staan klaar om zijn verwachtingen te verbrijzelen met onze onverbiddelijke wreedheid. De eerste slagen laten hun sporen achter, snel en precies, ons tempo escaleert met elke zwaai. Zijn schreeuwen worden luider terwijl de stokken door de lucht suizen en neerkomen met een dreunende klap, waardoor hij kronkelt van pijn. We wisselen slagen af, elk gruwelijker dan de vorige, onze opwinding aangewakkerd door het zicht van zijn karmozijnrode, opgezwollen huid. Terwijl we van stok wisselen, bewonderen we ons werk, aangespoord tot nog grotere sadisme. Na een onophoudelijke stortvloed stort hij in, trillend, en drukken we onze stilettohakken in zijn geteisterde huid. Terug in positie wordt hij onderworpen aan een nieuwe stroom van slagen die hem gebroken, huilend en verslagen achterlaten. Het slotakkoord wacht: tien laatste slagen elk, geleverd met ongebreidelde felheid. Zijn littekens zullen blijven hangen, een herinnering aan onze dominantie—dagen van kwelling wachten, zijn lichaam te geruïneerd om zelfs het gewicht van zitten te verdragen.
