Diana en ik besloten wat speelse maar vernederende plezier te hebben met onze kleine slaaf. Naast ons staand, is hij aanzienlijk kleiner en lichter, wat hem het perfecte doelwit maakt voor onze streken. We pesten hem onophoudelijk, duwen hem heen en weer, slaan zijn gezicht en billen terwijl de spanning oploopt. Ik demonstreerde aan Diana hoe ze hem moest optillen en dragen, een eerste uitdaging voor haar. Hoewel ze aanvankelijk moeite had, beheerste ze uiteindelijk verschillende tiltechnieken, terwijl we hem bleven bespotten. Ik plaatste hem moeiteloos op mijn rug en begon te squatten—zijn gewicht was belachelijk licht! Vervolgens legde ik hem op de rug van mijn vriendin, waar hij huilde terwijl hij tegen duizeligheid vocht. We legden hem plat en grepen hem stevig vast—ik pakte zijn armen terwijl Diana zijn enkels vasthield. We zwaaiden hem door de lucht, telden tot drie en gooiden hem op de bank, waarna we om beurten met ons volle gewicht op hem gingen zitten. Toen hij probeerde op te staan, drukten we hem tussen onze lichamen en drukten onze borsten tegen hem aan. Zijn kreetjes moedigden ons alleen maar aan. Na nog een rondje billenkoek gooiden we hem terug op de bank en dwongen hem zijn armen en benen te kruisen. We tilden hem op als een zak aardappelen, elk op onze beurt. Vervolgens zette ik hem op mijn schouders en paradeerde hem door de kamer terwijl hij huilde, geïntimideerd door mijn lengte en kracht. Toen hij grondig vernederd was, gaf ik hem het bevel te knielen en onze sportschoenen te kussen. Maar de beproeving was nog niet voorbij—we hadden nog één laatste uitdaging voor hem: *ons* optillen en ons gewicht raden. Hij had enorme moeite en kon Diana’s gewicht nauwelijks raden. Uitgeput door zijn zwakke pogingen ontsloegen we hem, terwijl we trots onze overwinning vierten door onze spieren te laten zien.
