Drie opeenvolgende dagen zullen Mistress Yara en ik onze slaaf, Cosmo, omvormen tot onze persoonlijke stronttoilet. Hij is verzegeld in mummificatiefolie, een hulpeloze gevangene voor ons vermaak. Gekleed in glimmend latex en hoge over-de-knie-laarzen stellen we de regels vast: zijn enige kans op een orgasme hangt af van zijn bereidheid om elke laatste kruimel van ons afval op te eten. Een toilet voor twee veeleisende dames moet leren tot de nok gevuld te worden. Ik begin door mijn perfecte kont tegen zijn gezicht te drukken, hem te verstikken. Vervolgens positioneert Yara haar blootgestelde anus direct op zijn tong en beveelt hem ons met zijn mond te aanbidden. We bespotten hem en noemen hem ons levende toiletpapier. Yara, die de dringende behoefte voelt om te poepen, laat een dikke stroom van haar stront rechtstreeks in zijn mond los. Met smerige aanmoedigingen dwingen we hem elke hap van haar bruine depositie door te slikken. Zijn pik blijft gevangen en gespannen onder de folie, een constante kwelling. Nadat hij Yara’s lading heeft geconsumeerd, is het mijn beurt. Ik hurk over zijn mond en perst een enorme, dick-achtige drol uit, die ik diep in zijn keel duw. Maar ik ben nog niet leeg; er wacht meer om gedeponeerd te worden. Vandaag wordt ons toilet tot het uiterste gevuld. Terwijl ik hem beveel mijn poep op te eten, snijd ik de folie open om zijn bonzende pik bloot te leggen. Terwijl ik zijn schacht streel, ramt Yara de resterende bruine lekkernij in zijn mond en dwingt hem door te slikken. We geven hem alleen toestemming om klaar te komen zodra mijn lading grotendeels verdwenen is. Als zijn orgasme eindelijk uitbarst, wrijft Yara de laatste resten van het vuil in zijn mond, waarmee zijn ultieme degradatie compleet is.
