Onze slaaf, Cosmo, is al vastgebonden aan het bed, zijn pik veilig opgesloten in zijn kuisheidsapparaat—een gevolg van zijn ontoereikende prestaties. Vandaag begint zijn heropvoeding. Zijn enige weg naar mogelijke bevrijding is door totale consumptie, beginnend met mijn afval. We wakkeren zijn wanhoop aan, wrijven mijn latex bedekte kont in zijn gezicht terwijl Yara’s tong de randen van zijn kooi aftast, waardoor hij verandert in een kronkelend, behoeftig ding. Ik dwing zijn mond op mijn anus, gebied hem om het te aanbidden voordat ik een zware lading van mijn stront rechtstreeks in zijn keel loslaat. Hij zal elke laatste beet doorslikken als hij ooit zijn kooi verwijderd wil voelen. We klemmen onze handen over zijn mond, ervoor zorgend dat elke vieze hap naar binnen wordt geduwd. We zijn bereid om te escaleren met eindeloze marteling, mondspreiders en opblaaspompen om zijn wil te breken. Nadat hij er uiteindelijk in slaagt mijn hele aanbod weg te slikken, verlenen we hem bevrijding van de kooi alleen om een grotere uitdaging te presenteren: Yara voegt nu haar eigen stroom van walging toe aan de mix. We wisselen af tussen het rukken aan zijn glibberige pik en het gebruik van gereedschap om zijn kaak wijder te wrikken, hem overvol proppend. In een laatste daad van dominantie voeg ik nog een laag van mijn eigen rotzooi toe, smeer het uit over de berg stront die al zijn gezicht bedekt. We gebied hem om te slikken, elke laatste gram van ons afval in zijn maag forcerend. Yara biedt verdraaide aanmoediging met haar mond en handen terwijl ik hem genadeloos domineer. Aan het einde wordt onze grondig gebroken wc volledig overlaten, overvol van deze extreme en ernstige sessie van strontvoeding.
