Het feest van gisteren was slechts een voorspel. Vandaag krijgt mijn slaaf opnieuw de diepe eer om als mijn toilet te dienen, en ik heb iets speciaals bereid om de gelegenheid te markeren. In navolging van een Duits ontbijttradition heb ik hem bevolen een vers broodje uit de bakkerij te halen. Nadat ik het opensneed, garneerde ik beide helften met de rijke, decadente room die vers uit mijn achterwerk werd geperst. Hij knielde neer en hield het broodje onder mijn gapende gat terwijl ik een enorme, warme lading op zijn wachtende sandwich deponeerde. Ik dwong hem de krachtige geur in te ademen voordat ik het met stront besmeurde brood in zijn gezicht drukte. De echte kwelling begon toen ik de lekkernij in stukken sneed en hem begon te voeren. De dwaas ontdekte al snel de ware uitdaging: het doorslikken van mijn aanzienlijke afval wordt een beproevende opgave wanneer het gemengd is met droog, volumineus brood. Het broodje absorbeerde elke druppel van mijn smaak, waardoor elke hap een inspannend kauwen werd. Om zijn strijd te vergemakkelijken, overspoelde ik zijn mond met een stroom van mijn intens gegele pis, die ik met geweld zijn keel in duwde. Elke keer dat hij aarzelde en om genade smeekte, strafte ik zijn zwakte door mijn meest wrede tepelklemmen vast te zetten, waardoor hij verder moest. Mijn bevrediging zal alleen komen wanneer elke laatste kruimel van zijn chocoladebroodje is opgegeten en het bord volledig schoon is gelikt door zijn gehoorzame tong.
