Iemand transformeren tot een louter vat is geen eenvoudige taak, maar er is geen reden om het plezier in het proces te vermijden. Stel je het moment voor waarop, zonder waarschuwing, een meedogenloze stroom wordt losgelaten op een hulpeloos subject. Net als het zijn mond opent, iets hanteerbaars verwachtend, wordt het geconfronteerd met een walgelijke cascade, die zijn gezicht bedekt in een onaantrekkelijke puinhoop. Maar verspil je medelijden niet—de zorgen van dit individu zijn irrelevant, zijn menselijkheid triviaal. Geniet in plaats daarvan van zijn ongeluk, versterkt door de echo's van mijn ongeremde gelach. Zeker, zulk plezier weegt op tegen zijn lijden. Zoals verwacht, wentelt het zielige schepsel zich in zelfmedelijden, niet erkennend het genot dat zijn ellende mij brengt. Zijn geschreeuw en smeekbedes om genade zijn zinloos, zijn zwakke pogingen om zichzelf te beschermen tegen de zweep voegen alleen maar toe aan de chaos. Zijn hectische bewegingen smeren het vuil verder uit, waardoor ik het moet vasthouden met het gewicht van mijn zware laars—een gelukkige keuze, inderdaad. Voor diegenen die zich verliezen in dit schouwspel, is er een extra voordeel. Mijn vloeiende bewegingen, terwijl ik mij positieer om precieze slagen uit te delen, bieden een boeiend uitzicht op mijn atletische vorm—een harmonieuze mix van kracht en gratie. Een bewijs van menselijke excellentie dat in schril contrast staat met de diepten van degradatie. Stel jezelf voor in zijn plaats, een louter gereedschap, gereduceerd tot niets meer dan een object van nut.
