Mijn collega Claire en ik hebben vandaag een speciale dienst, waarin we de rol spelen van twee onberispelijke verpleegkundigen. Ons doel is niet genezing, maar bezit en spel. Zie onze knapperige, witte uniformen, de handschoenen strak om onze polsen, de schijn van sterke professionaliteit—allemaal een voorbode van de heerlijke wreedheid eronder. Onze patiënt ligt voor ons, broos en meegaand. Zijn diagnose is irrelevant; onze voorgeschreven behandeling is absoluut: de systematische afbraak van zijn trots. Hem lucht gunnen is onze eerste toegeving. De eerste dosis medicijn? Een scherpe, natte spuug over zijn gezicht. Geniet ervan, slaaf. Je afschuw en opwinding zijn ons beide duidelijk, en je verzet maakt ons genot alleen maar zoeter. We gaan verder met de zwachtels—tape, plastic, koord—en winden hem tot een strak, hulpeloos pakket, een specimen klaar voor ons welbehagen. Hij is nu geen man, maar een object in ons laboratorium. We vangen zijn glazige blik terwijl we hem bespotten, dit wil-loze wezen gereduceerd tot proefkonijn voor onze grillen. Elk bevel is een berekende klap. Elke lach, een chirurgische incisie in zijn geest. We drukken onze zolen tegen zijn gezicht, forceren zijn kaak wijd open, en vernederen hem met titels die zijn staat passen: nietsnut, mislukking, bedrieger. Onze therapie is minachting; ons verdovingsmiddel, pure vernedering. Herstel? Onmogelijk. Na zo'n intensieve behandeling blijft alleen afhankelijkheid over. Hij begrijpt dit al. Hij zal terugkomen, smekend of wij deze uniformen opnieuw willen dragen, de handschoenen weer aan willen trekken, en hem willen behandelen als het gewillige afval dat hij is geworden. Want wat is er bedwelmender voor een slaaf dan het permanente eigendom te zijn van zijn meedogenloze verpleegkundigen?
