Je stapt de kamer binnen, het strakke blauwe stof van je leggings spant bij elke beweging. Je blik valt op de toiletslaaf, en je vertelt hem dat de slaaf die jou zag levend verslinden nu volledig is verwerkt in je darmen. Je gebaart naar je eigen achterwerk, presenteert het aan hem, en belooft dat hij op het punt staat diezelfde man als afval te zien ontstaan. Je wrijft spottend het stof over je billen alvorens je op de troon neer te laten zakken. Een symfonie van luide, scheurende scheten begint, elk begeleid door je wrede commentaar op je vermogen om mensen te verkleinen tot niets meer dan vuil of hen levend door te spoelen om zich bij de overblijfselen van anderen te voegen. Zodra de gasachtige vertoning is beëindigd, sta je op om de leggings weg te trekken, waarbij je je perfecte, blote anus blootstelt voor de slaaf om te bekijken. Je laat jezelf weer zakken, hem een volledig, onbelemmerd uitzicht biedend terwijl je gat begint open te gapen. Je dumpt de overblijfselen van de verteerde slaaf op hem met zware, natte geluiden, terwijl je dialoog een mix is van giantess vore en toiletdominantie. Nadat de laatste lading is gevallen, veeg je jezelf schoon en laat je het bevlekte papier op zijn hoofd vallen. Je trekt je leggings weer omhoog, wijst dan direct naar je billen en dreigt dat als hij niet elk laatste stukje van je stront opeet, hij de volgende zal zijn die wordt omgezet en eruit wordt verdreven. Je gaat even zitten, hem een laatste blik gunnend op de uitgang die hij binnenkort wellicht zal nemen. Staand gluur je naar beneden en spreekt je laatste decreet uit: "Morgen zal ik je levend inslikken. Je zal in mij worden verteerd, en ik zal je hier uitpoepen." Met die woorden sluit het deksel, waarmee zijn lot is bezegeld.
