De scène opent in stilte, een bewijs van een goed gevestigde dynamiek. De Minnares slaapt vredig in haar bed, terwijl haar twee slaven—de man vastgezet in zijn kuisheidsapparaat—op de grond aan haar voeten rusten. Een schrille alarmklok verstoort de rust, wat de slaven ertoe aanzet om zich te haasten en het stil te leggen. Hun ochtendtaak begint: de ene wekt de Minnares met tedere massages en de aanbidding van haar lichaam, terwijl de ander haar ochtendkoffie bereidt. Terwijl ze aan de hete drank nipt, laten haar ogen zich over haar eigendom glijden. Een simpele knik is alles wat nodig is om haar ‘toilet’ voor de ochtend te selecteren. De gekozen slaaf en de ander bewegen zich onmiddellijk naar het toiletbakje. De ene neemt de positie erin aan, terwijl de ander gehoorzaam ernaast knielt. De Minnares benadert rustig, nog steeds genietend van haar koffie. Ze gaat op het bakje zitten, haar lichaam ontspant zich terwijl ze zich rechtstreeks in de wachtende mond van haar toiletslaaf ontlast. Terwijl het feestmaal gaande is, grijpt ze de knielende slaaf bij de nek en drukt hun gezicht krachtig in de opening tussen haar dijen en de zitting, waardoor ze gedwongen worden de rauwe, intieme aroma’s van haar proces in te ademen. Eenmaal klaar, wordt deze knielende slaaf haar levende toiletpapier, hun tong likt en reinigt elke vouw en plooi tot ze vlekkeloos is. Terwijl de Minnares zich naar haar spiegeltje wendt om make-up aan te brengen, zorgt haar menselijke ‘papier’ ervoor dat het ‘toilet’ elke laatste kruimel heeft opgegeten, door eventueel gevallen stukjes op te pikken en terug in zijn mond te duwen. Pas als ze tevreden is, vertrekt ze. Het toiletpapier helpt vervolgens de uitgeputte toiletslaaf uit het bakje en brengt hen naar de douche. Daar, om het reinigingsritueel te voltooien, ontlast het papier hun eigen blaas over het gezicht van het toilet, waardoor de sporen van hun toewijding worden weggespoeld.
