Twee stralende Dominas heersen over hun devote slaven, die gehoorzaam op hun knieën zitten. De scène lijkt bedrieglijk kalm, gevuld met tedere aanrakingen en de koude belofte van de zweep die op hun huid rust. Deze rust is het voorportaal. Met een geniepige glimlach doet één Meesteres haar ondergoed uit, het teken voor het begin van hun verdorven spel. Ze plaatsen zich boven de eerste slaaf, die met wijdopen mond achterover ligt. Zonder aarzeling storten beide vrouwen stromen van hete, vloeibare vuiligheid uit, hun overvloedige afval stroomt rechtstreeks de wachtende mond van de slaaf in. Wat niet kan worden doorgeslikt smeert zich uit over haar gezicht, een smerig masker dat snel doordrenkt wordt met stromen pis om de ontlasting weg te spoelen. Ze kokhalst, vechtend voor lucht terwijl de twee verschillende porties samensmelten tot één overweldigend feest. De wreedheid verdiept zich wanneer de tweede slaaf wordt bevolen mee te doen. Hij wordt gedwongen te knielen en moet, met alleen zijn mond, de achtergebleven stront uit de mond van zijn partner halen. Zijn lippen en tong werken koortsachtig om haar gezicht schoon te maken en zijn portie te consumeren, terwijl zij gedwongen wordt haar eigen deel door te slikken. De scène vervalt in een primair orgie van afval – stront op stront, niet te onderscheiden door smaak of stank, een perfect aanbod van vernedering, uitsluitend gewijd aan het vermaak van hun twee prachtige eigenaren.
