Siedzę ze skrzyżowanymi nogami przed lustrem, przygotowując się na wieczorne wyjście. Mój stary t-shirt luźno zwisa, gdy skrupulatnie nakładam makijaż, swobodnie rozmawiając z tobą, moją przyjaciółką. To tylko my, dwie dziewczyny, wymieniające się pomysłami na stylizacje i spekulujące na temat nadchodzącego wieczoru, bezceremonialne i beztroskie. Kiedy zagłębiamy się w beauty hacki i śmiejemy się z „kobiecych” tematów, coś nieoczekiwanego przerywa tę chwilę. Bez ostrzeżenia i rozgłosu, ogromna, ciemna masa zaczyna wypływać spode mnie, cicho lądując na podłodze. Co dziwne, nie przerywamy rozmowy—płynie dalej, jakby nic się nie stało, nawet gdy dowód staje się niemożliwy do zignorowania. Delikatnym ruchem ciała, niechętnie przesuwam kosmetyk do włosów, aby zasłonić widok, lekceważąc to komentarzem: „Nie mamy na to czasu!” W końcu się poddaję, zostawiając bałagan na widoku i obiecując sobie, że zajmę się tym później. Kiedy wstaję, aby wybrać strój, przypadkowo przygniatam kupę gołą skórą, zostawiając czarną, smołową plamę na ciele—oczywisty efekt mojej diety bogatej w żelazo. Idziemy do łazienki, gdzie obserwujesz, jak bez przekonania próbuję się oczyścić, jednocześnie żartując z twojej fazy wegańskiej i konsekwencji moich wyborów. Decydując się na luz, zakładam dżinsowe szorty, wciąż trochę niechlujne, ale nieskrępowane. Moje rozlazłe, poplamione stanie staje się rażąco oczywiste, gdy się pochylam, odsłaniając niechlujne, zabrudzone pośladki. Jasne jest, że dziś jestem sobą—leniwą i nieskrywaną. Dopasowanie ubrania może poczekać.
