Budzisz się nago, przywiązany do łóżka, z sercem waliącym z przerażenia. Anna staje nad tobą, jej okrutny uśmiech wykrzywia się, gdy spogląda w dół. Wspomnienia z ostatniej nocy zalewają twój umysł—żarty, które opowiadałeś, uraza, którą spowodowałeś. Ona i jej towarzyszka uznały, że zasługujesz na karę, a teraz, jako potężne gigantki, zamierzają ją wymierzyć. Jej przyjaciółka wchodzi, niosąc talerz pełen grubych plastrów sera. Pyta Annę, czy wyjaśniła ci twój los. Anna potwierdza, że wiesz, iż są gigantkami, ale nie znasz złowrogich szczegółów twego zgonu. Jej przyjaciółka zimno opowiada, jak debatowały nad tym, czy cię ugotować—smażyć jak bekon lub piec jak ucztę. Ale głód wziął górę; postanowiły pożreć cię na surowo i żywcem, wierząc, że zasługujesz na bardziej okrutny koniec. Zbliżają się, rzucając potworne cienie na ciebie, ich głód jest namacalny. Plastry sera w dłoniach demonstrują miażdżący zgryz, złowrogie zwiastuny nadchodzącej zagłady. Przerażenie ściska cię, gdy z szyderstwem mówią, byś się zrelaksował. Jej przyjaciółka sugeruje ostatni orgazm, twierdząc, że „szczęśliwe mięso” smakuje lepiej. Uwalniają twoją rękę, namawiając cię do zaspokojenia się, podczas gdy one kończą ser. Gdy podgryzają, ich zabawne dotknięcia i pocałunki zdradzają ich przewrotne podniecenie. Kiedy już spełniłeś ich prośbę i zjadły ser, natychmiast zmniejszają cię. Głód nimi kieruje—nie mogą się doczekać, by cię zapieczętować między plastrami. Kładą cię na jednym plastrze, twój ostatni widok to przerażający obraz ich twarzy spoglądających w dół, gdy drugi plaster opada. Uwięziony między serami, zmienia się twoja perspektywa. Kamera rejestruje ich nieubłaganą ucztę—twoje palce u stóp, twoje nogi, cal po calu, aż pozostaje tylko głowa. Smakują każdy kęs, drwiąc z ciebie z każdym ugryzieniem, aż nic nie zostaje.
