Po tygodniach znoszenia kpin partnera dotyczących mojego naturalnego zapachu, wymyśliłam odpowiednią karę, która pozostawi go całkowicie bezsilnego. Widząc, jak gapi się na inne kobiety, postawiłam ultimatum: dwa dni w kastracji albo odejdę. Gdy w końcu niechętnie się zgodził, zakupiłam CB6000, wybierając najmniejszą i najbardziej uciskającą klatkę, i kazałam mu ją założyć. Widok jego grymasu, gdy podniecenie spotkało się z nieugiętym plastikiem, był satysfakcjonujący, ale zamknięcie go było tylko początkiem. Dwa tygodnie nieustającego dręczenia w nie do zniesienia kastracji doprowadziły go na skraj wytrzymałości. W końcu zdecydowałam, że nadszedł czas na prawdziwe rozliczenie. Pod pretekstem testowania techniki odchudzania przekonałam go, by pozwolił mi szczelnie owinąć go przemysłową folią, całkowicie unieruchamiając. Następnie założyłam lateksowy kaptur, izolując jego zmysły i wzmacniając jego zapach – oraz strach. Jego nos pozostał odsłonięty, przyciśnięty mocno do mojego ciała po długim dniu wysiłku i potu. Prawdziwa udręka rozpoczęła się, gdy skierowałam strumień gorącego, cuchnącego gazu prosto w jego nozdrza, moja dieta składająca się z nabiału, koktajli proteinowych i Chipotle napędzająca ten atak. Jego stłumione protesty spotkały się z groźbą przedłużenia kastracji, natychmiast go uciszając. Każda eksplozywna bąka paliła się w jego płucach, pozostawiając go rozpaczliwie łaknącego powietrza, ale znajdującego tylko upokorzenie. Zdjęcie spodni spotęgowało udrękę, tworząc hermetyczną uszczelkę między moim ciałem a jego nosem. Mokre, niekontrolowane bąki zalewały jego drogi oddechowe, pozostawiając go dławiącego się i bezradnie miotającego. Ostateczna zniewaga nastąpiła, gdy dostarczyłam coś więcej niż tylko gaz, zmuszając go, by posmakował swojej kary, zanim dałam mu szansę na uwolnienie – tylko jeśli udowodni swoje podporządkowanie w tych poniżających warunkach. Jego los został przypieczętowany, jego degradacja była całkowita, a klatka kastracyjna czekała na jego powrót.
