Prowadzony pilną potrzebą, pośpiesznie udałem się do zatłoczonej publicznej toalety, maskując dyskomfort spokojnym krokiem. Czy ktoś mógł wyczuć tę dziwną mieszankę ulgi i ekscytacji, gdy przygotowywałem się do uwolnienia? W środku znalazłem chwilowy spokój. Moją uwagę przykuła kolekcja rzadkich samochodzików Lesney rozrzuconych na podłodze. Zaintrygowany, krótko je obejrzałem i bawiłem się nimi, rozpraszany przez narastające ciśnienie. Gdy wreszcie oddałem się temu, uczucie było przytłaczające—cicha, prywatna chwila uwolnienia. Ostrożny, aby nie zwrócić uwagi, stłumiłem wszelkie odgłosy przyjemności. Potem zauważyłem konieczność dokładnego oczyszczenia. W dziwnym zwrocie sięgnąłem po jeden z samochodzików, używając go do wycierania się, pokrywając go brudem. Moje działania eskalowały, gdy dokładnie oglądałem zabrudzone samochodziki, nawet upuszczając jeden do toalety. Wzruszając ramionami, spuściłem wodę, ryzykując zatkanie. Resztę wyrzuciłem do pobliskiego pojemnika na pieluchy, rozkoszując się absurdalną degradacją tych artefaktów. Dni później podobna scena rozegrała się w innej toalecie. Więcej samochodzików spotkał ten sam los, pokrytych bardziej brudnym, miękkim rezultatem. Dokumentowałem transformację, prezentując stan przed i po. Kolejny przypadkowy upadek do toalety, kolejne spuszczenie wody, a pozostałe samochodziki zostały wyrzucone w brudzie. Jak to jest być świadkiem tak dziwnego i niepokojącego czynu, profanacji cennych kolekcji z dzieciństwa?
