(Cenzurowany podgląd dostępny - włoski i angielski) Jeden to nowicjusz doświadczający swojego pierwszego spotkania ze scatem. Drugi, doświadczony ekspert. To, co się rozgrywa, to poranek jak żaden inny. Moja przyjaciółka Nina i ja budzimy się wypoczęte, popijając kawę w spokojnym ogrodzie. Przyjemna pogoda stanowi tło, gdy rozsiadamy się na naszych podnóżkach. Dźwięki natury mieszają się z surową symfonią naszych gazów kierowanych do naszych oddanych niewolników. Potrzeba ulżenia sobie staje się nieodparta. Postanawiam rzucić wyzwanie nowicjuszowi, wyraźnie podnieconemu moimi wiatrami. Rozkazuję mu położyć się i, kucając nad nim, bezlitośnie uwalniam swój ładunek do jego ust. Szok jest widoczny, jego podniecenie znika, a choć próbuje żuć, połknięcie okazuje się niemożliwe – nic dziwnego. Wyrzucam mu, nazywając go nieudacznikiem, który musi się nauczyć. Nina i ja nie pozwalamy, aby nasze boskie ekskrementy poszły na marne, zmuszając go, aby wypluł je na talerz. Ktoś inny je zje. Sadzamy obu niewolników, zakładamy im śliniaki, a nowicjusz zaczyna karmić doświadczonego fanatyka łyżką. Nina dodaje swój wkład na talerz, tworząc porządną porcję. Wolimy pozostać czyste, rozkoszując się perwersyjnym spektaklem, jakim jest chętny nowicjusz karmiący doświadczonego wielbiciela. Kęs po kęsie, talerz się opróżnia, a żarłoczny brzuch się wypełnia. Nina i ja oddajemy się papierosom, posypując popiołem jako niekonwencjonalną przyprawą. Nawet wywar jest spożywany. To śniadanie mistrza godne pięciogwiazdkowej uczty. Następnie przychodzi rytuał oddawania moczu. Układam niewolników obok siebie, staję na ich klatkach piersiowych i kieruję strumień w stronę ich ust. Nina podąża za mną, polewając ich od jednych ust do drugich. Na pytanie: „Czy chcecie skończyć?” odpowiadają z entuzjazmem: „Tak”. Ale my się śmiejemy, odprawiając ich pogardliwym gestem, pozostawiając ich mokrych, sfrustrowanych i nieskończonych…
