Diana i ja postanowiłyśmy zorganizować sobie zabawę, która była zarówno zabawna, jak i upokarzająca dla naszego niewielkiego niewolnika. Stał obok nas, znacznie mniejszy i lżejszy, co czyniło go idealnym obiektem dla naszych żartów. Bezlitośnie go drażniłyśmy, popychając w tę i z powrotem, uderzając go po twarzy i pośladkach, gdy napięcie rosło. Pokazałam Dianie, jak go podnieść i nosić, co było dla niej pierwszym wyzwaniem. Choć początkowo się męczyła, w końcu opanowała różne techniki podnoszenia, podczas gdy nadal go wyśmiewałyśmy. Bez wysiłku położyłam go na swoich plecach i zaczęłam przysiadać – jego waga była po prostu śmiesznie niska! Następnie położyłam go na plecach mojej przyjaciółki, gdzie jęczał, walcząc z zawrotami głowy. Ułożyłyśmy go płasko i mocno złapały – ja za ramiona, a Diana za kostki. Kołysząc nim w powietrzu, odliczyłyśmy do trzech i rzuciłyśmy go na kanapę, po czym kolejno siadałyśmy na nim całym swoim ciężarem. Kiedy próbował wstać, przycisnęłyśmy go naszymi ciałami, dociskając piersi. Jego jęki tylko nas zachęcały. Po kolejnej rundzie klapsów rzuciliśmy go z powrotem na kanapę, zmuszając do skrzyżowania rąk i nóg. Podniosłyśmy go jak worek ziemniaków, każda na swoją kolej. Następnie posadziłam go na swoich ramionach i obnosiłam po pokoju, podczas gdy jęczał, przestraszony moim wzrostem i siłą. Kiedy został już całkowicie upokorzony, rozkazałam mu klęknąć i pocałować nasze buty. Ale jego próba jeszcze się nie skończyła – miałyśmy dla niego ostatnie wyzwanie: miał podnieść *nas* i odgadnąć naszą wagę. Męczył się strasznie, ledwo odgadując wagę Diany. Zmęczone jego słabymi próbami, odesłałyśmy go, dumnie napinając swoje zwycięskie mięśnie.
