W sercu mojego korporacyjnego imperium symfonia pracy rozbrzmiewa na zewnątrz, gdy robotnicy pracują bez wytchnienia. Wzywam moją sekretarkę, Mayę, która wchodzi, nieświadoma czekającego ją losu. Moje biuro, twierdza samotności, pozostaje niedostępne dla wszystkich — lecz dziś czynię wyjątek dla własnej rozrywki. Siedząc wygodnie przy biurku, polecam Mayi zdjąć szkarłatną tkaninę rozciągniętą przede mną, odrzucając formalności. Posłusznie, choć z wahaniem, wykonuje polecenie, pytając o zaginionego kolegę, Tappy’ego. Z chytrym uśmiechem zapewniam, że wkrótce go zobaczy, sugerując, że przechodzi „trening”. Gdy pochyla się, by podnieść tkaninę, jej westchnienie odkrywa Tappy’ego rozciągniętego pod moim biurkiem, z moimi butami dumnie spoczywającymi na jego twarzy. Z radością wyjaśniam, że stał się idealnym wycieraczkiem — dziś dla nas obojga. Każę mu założyć moje buty, a następnie podchodzę do Mayi. Sugeruję, by skorzystała z okazji, by zemścić się za jego dawną arogancję. Z entuzjazmem wchodzi w rolę dominacji i upokorzenia. Siedząc na biurku, cieszymy się, gdy on pełza, czyści nasze buty i znosi nasze drwiny. Początkowe zaskoczenie Mayi znika, ustępując miejsca ekscytacji i zemście. Eskalujemy udrękę — zmuszając go do szorowania naszych butów, smarowania nimi jego ciała, a w końcu zdejmujemy je, by przycisnąć nasze bose, spocone stopy do jego nędznej twarzy. Rozmiary 40 i 41 zostawiają go całkowicie upokorzonego. Tak kończy się pierwszy rozdział sagi Akademii Femdom.
