Ubrane od stóp do głów w skórzane stroje, Mistress Iside i ja stoimy gotowe, trzymając nasze bezwzględne baty. Niewolnik leży twarzą do ziemi, z rękami i kostkami związanymi, jego głowa spoczywa na podstawie tronu, a odsłonięte pośladki czekają na nasz rozkaz. Ślepy na nadchodzące uderzenia, czuje każdy palący cios, każdy raz jest symfonią bólu. Myśli, że wie, co go czeka, ale jesteśmy gotowe zniszczyć jego oczekiwania naszym nieubłaganym okrucieństwem. Pierwsze uderzenia zostawiają ślady, szybkie i precyzyjne, nasze tempo rośnie z każdym zamachem. Jego krzyki stają się głośniejsze, gdy baty przecinają powietrze, lądując z donośnym trzaskiem, zmuszając go do wijania się w agonii. Na zmianę wymierzamy ciosy, każdy bardziej brutalny niż poprzedni, nasze podniecenie podsycane widokiem jego zaczerwienionej, pokrytej sińcami skóry. Zmieniamy baty, podziwiając nasze dzieło, pobudzone do jeszcze większego sadyzmu. Po nieustającej salwie uderzeń pada, drżąc, a my przyciskamy nasze szpiczaste obcasy do jego zniszczonej skóry. Powraca na pozycję, poddany kolejnej fali ciosów, które pozostawiają go złamanym, płaczącym i pokonanym. Czeka finał: dziesięć ostatnich uderzeń każda, wymierzonych z niepohamowaną zaciekłością. Jego blizny będą trwać jako przypomnienie naszej dominacji — dni męki czekają, jego ciało zbyt zniszczone, by znieść nawet ciężar siedzenia.
