Ciasno przywiązany do krzyżowego fotela, niewolnik czeka na swój los, bezradny i unieruchomiony. Lady Scarlet i ja podchodzimy, uzbrojeni w narzędzia kary i determinację, by doprowadzić go do granic wytrzymałości. Jego ręce i nogi są skrępowane, pozostawiając go bezbronnym, gdy uwalniamy nasze okrucieństwo. Zaczynamy od przypięcia obciążonych klamerek do jego sutków, metody mającej na celu wywołanie nieznośnego bólu. Aby spotęgować jego cierpienie, skręcamy i ciągniemy, używając naszych paznokci, by drapać jego klatkę piersiową i wysyłać dreszcze bólu przez jego ciało. Gdy jego jęki wypełniają pokój, eskalujemy męki za pomocą bliźniaczych batów, których ostre uderzenia rozbrzmiewają z precyzją. Rozpórka ust zmusza jego szczękę do otwarcia, przekształcając ją w popielniczkę dla naszych papierosów. Z każdym zaciągnięciem się przypalamy jego skórę, paląc delikatne obszary wokół sutków, aż ból staje się nie do zniesienia. Obciążone klamerki pozostają, nieustępliwe przypomnienia jego cierpienia, gdy chłostamy jego już poszarpaną skórę. Gdy papierosy się kończą, gasimy je na jego klatce piersiowej, wywołując krzyki, które napędzają naszą mroczną satysfakcję. Wyrzucone niedopałki wrzucamy do jego ust, choć jeden spada na podłogę – błąd, który przynosi mu szybką karę. W ostatecznym akcie dominacji wymierzamy dziesięć szybkich, nieustępliwych batów w jego sutki, pozostawiając je bliznami i zniszczone. Słaby i złamany, zwisa bezwładnie w fotelu, jego siła unicestwiona. Praca Lady Scarlet jest zakończona, pozostawiając za sobą rozbitą duszę i opowieść o nieugiętej męce.
