Wkrocz do świata, w którym panuje supremacja, a poddanie się jest formą sztuki. Czy jesteś gotowy odkryć, co znaczy być MOIM oddanym tronem? Czujesz już tę pierwotną potrzebę, która w tobie drży? Słabość ci pasuje. Ból i kontrola splatają się tu nierozerwalnie, zwłaszcza gdy kształtuję lojalnego poddanego w doskonałe naczynie. Do natychmiastowej dyscypliny nic nie dostarcza tak szybkich, ostrych konsekwencji jak precyzja elektrod na delikatnym ciele. Spokojnie, z dystansem, przeprowadzam ten rytuał, gdy poddany klęczy, z głową skłonioną w należnym miejscu u moich stóp. A potem obserwuj wielki zejście – mą rzeźbioną formę opadającą na twarz poddanego przez ceremonialne siedzisko. Z boku moja sylwetka jest jeszcze bardziej dominująca, stanowcza, a jednak drżąca, gdy język poddanego zagłębia się w moje sanktuarium. Przywykłam już do tej posługi, że bez niej nie potrafię funkcjonować. Mój tron to już nie tylko siedzisko – to miejsce, w którym składam nie tylko odpady, ale także samą dominację. Godność poddanego została całkowicie zniszczona – pragnie on tego, od czego inni by się odwrócili, służąc mi z żarem, który wykracza poza ludzkość. Gdy pierwsza ofiara wpada do jego czekających ust, dostosowuję pozycję, odsłaniając pełnię mojej lśniącej kobiecości. Już czuję twoją desperacką podniecenie, drżące w oczekiwaniu. „Głębiej” – rozkazuję, a och, jak jego posłuszeństwo wywołuje we mnie dreszcze. Nawet najbardziej zdegradowany sługa może przynieść satysfakcję, gdy jest odpowiednio wyszkolony. Ślady jego oddania lśnią na jego brodzie, gdy obsługuje mnie, zagubiony w swoim celu. Oczywiście, satysfakcja jest tylko moja – odmawiam mu rozładowania, zamiast tego odpoczywam z cygarem, stopy opierając na jego głowie, dbając, by żaden szczegół nie został zaniedbany. Jeśli zawahasz się i ulegniesz, pamiętaj – posprzątaj swój bałagan tak, jak mój poddany, z całkowitym oddaniem.
