Podała mi talerz z surowym spojrzeniem, jej głos był rozkazujący. „Muszę się rozluźnić, a ja chcę, żeby wszystko było na tym talerzu. Rozumiesz?” Skłoniłem głowę, kiwnąłem w milczącym posłuszeństwie. „Jesteś gotowy, Toaleto?” – zapytała. „T-tak, Pani” – wyjąkałem. Ustawiając talerz pod nią, obserwowałem, jak z westchnieniem ulgi wydala spory, ciepły ładunek na talerz, który trzymałem nieruchomo. Po chwili nakazała mi go odłożyć i rozkazała: „Rozchyl moje pośladki i wyczyść mnie dokładnie.” Skrępowany więzami, próbowałem się dostosować, delikatnie rozchylając jej ciało i obsługując ją językiem, upewniając się, że nie pozostał żaden ślad. „Podnieś talerz” – rozkazała następnie. Wahając się przez chwilę, pochyliłem się do przodu, chwytając go drżącymi dłońmi. „A teraz zjedz to!” – warknęła. Moje serce przyspieszyło, gdy ogarnął mnie strach. „Otwórz usta” – rozkazała, kierując moją głową batem, aż moje usta zbliżyły się do zawartości talerza. „Weź duży kęs” – skierowała. Niechętnie posłuchałem, mój język uniósł porcję do ust. Dostosowała moją głowę batem, zmuszając mnie, bym spojrzał na zgromadzonych gapiów, gdy żułem starannie, przekształcając masę w miękką papkę przez kilka minut. W końcu stanęła przede mną, manipulując urządzeniem szokowym, którego wcześniej używała, i wydała swój najsurowszy rozkaz. „Połknij to, Toaleto!”
