Moja koleżanka Claire i ja mamy dziś specjalną zmianę, odgrywając rolę nieskazitelnych pielęgniarek. Nasza praktyka to nie leczenie, lecz zawłaszczanie i zabawa. Spójrz na nasze chrupkie, białe uniformy, rękawiczki zaciśnięte na nadgarstkach, pozór sterylnego profesjonalizmu – to wszystko jest preludium do rozkosznego okrucieństwa, które kryje się pod spodem. Nasz pacjent leży przed nami, kruchy i uległy. Jego diagnoza jest nieistotna; nasza przepisana kuracja jest absolutna: systematyczne rozmontowanie jego dumy. Pozwolenie mu na oddech to nasza pierwsza ustępstwo. Początkowa dawka lekarstwa? Ostry, mokry plunięcie w twarz. Rozkoszuj się tym, niewolniku. Twoja odraza i podniecenie są dla nas oczywiste, a twoje zmagania tylko słodzą naszą przyjemność. Przechodzimy do bandaży – taśmy, folii, sznurka – owijając go w ciasny, bezradny pakunek, okaz przygotowany do naszej dyspozycji. Nie jest już mężczyzną, lecz przedmiotem w naszym laboratorium. Wpatrujemy się w jego szklane oczy, gdy go wyśmiewamy, tę pozbawioną woli istotę zredukowaną do obiektu naszych kaprysów. Każde polecenie to wyrachowane uderzenie. Każdy śmiech – chirurgiczne nacięcie w jego duchu. Przyciskamy podeszwy do jego twarzy, rozwieramy szczękę i degradujemy go tytułami odpowiadającymi jego stanowi: zero, nieudacznik, oszust. Naszą terapią jest pogarda; naszym znieczuleniem – czyste upokorzenie. Wyzdrowienie? Niemożliwe. Po tak intensywnej opiece pozostaje tylko zależność. On już to rozumie. Wróci, błagając, byśmy znów włożyły te uniformy, byśmy ponownie zapięły rękawiczki i potraktowały go jak ochoczy śmieć, którym się stał. Bo cóż jest bardziej upajające dla niewolnika niż bycie wieczną własnością swych bezlitosnych pielęgniarek?
