Christina siedzi przede mną, jej spokojna postawa maskuje nadchodzącą burzę. Za chwilę rozpocznie się surowe klapsy. Moje dłonie drżą, gdy zapalam papierosa, strach przepływa przeze mnie. „Boisz się?” – pyta z porozumiewawczym uśmiechem. „Tak” – przyznaję cicho. Jej śmiech rozbrzmiewa, gdy zgadza się na moją prośbę o przytulenie, po czym prowadzi mnie ku mojemu losowi. Jej rozkaz jest absolutny; moje ręce są spętane łańcuchami do ściany, uniemożliwiając ucieczkę. „Po 30 uderzeniach zjesz moje odpady” – ogłasza stanowczo. Wie, że jej metody są skuteczne: łamiąc mnie, zapewnia sobie całkowite posłuszeństwo. Jestem jedynie jej narzędziem, najpierw znosząc brutalne klapsy, później spożywając jej brudy. Moje myśli wirują – co jadła? Ile na mnie czeka? Jej podekscytowanie jest wyczuwalne, gdy wymachuje batem, jej oczy błyszczą z oczekiwania. Mój ból napędza jej satysfakcję, nie ma tu miejsca na udawanie. Każde uderzenie przynosi dreszcze agonii, a jednak znoszę to dla niej. Klapsy są bezlitosne, każda kolejna raz bardziej dotkliwa. „Bądź cierpliwy” – mówi łagodnie, jej uśmiech nie słabnie. Przygotowuję się, ale ona uderza tylko mocniej, zdeterminowana, by złamać mój opór. Jej zadowolenie leży w pchaniu mnie na skraj, ciesząc się władzą, jaką ma nade mną. Po zakończeniu kary przemienia mnie w swoje naczynie. Stojąc na mnie, potwierdza swoją dominację, zmuszając mnie do połknięcia jej odpadków, jednocześnie balansując swoim ciężarem. Zostaję zredukowany do najniższego stanu, wykonując każde jej polecenie, nawet gdy myję jej nieskazitelne palce. Jej władza jest absolutna, jej przyjemność niezaprzeczalna. Istnieję tylko po to, by służyć jej pragnieniom, niezależnie od tego, jak degradujące lub bolesne by one były.
