W chłodnych, nieugiętych murach Ośrodka Szkolenia i Rehabilitacji Niewolników surowe i bezwzględne funkcjonariuszki metodycznie wykonują swoje codzienne obowiązki. Dzisiejszy harmonogram obejmuje ponure zadanie: dyscyplinowanie niewolników oznaczonych za nieposłuszeństwo. Jakby na ironię losu, tylko jeden nieszczęsny osobnik znajduje się dziś na liście. Funkcjonariuszki wymieniają się znaczącymi uśmiechami, ich oczekiwanie jest wyczuwalne, gdy przygotowują się, by poświęcić całą uwagę, aby zapewnić, że ten zbuntowany niewolnik zniesie maksymalne cierpienie. Zaciągnięty do komnaty kar, oślepiony i skuty więzień zostaje z siłą rzucony na ziemię. Jedna z funkcjonariuszek podchodzi, zdejmuje jego bieliznę i zaczyna lać strumień parzącego, złotego moczu na drżącego jeńca. Płyn oblewa jego twarz, wywołując gwałtowne szarpnięcia i krzyki bólu. Kiedy zdejmują mu opaskę, zdesperowany, zmoczony moczem mężczyzna błaga o litość, jego błagania tylko podsycają determinację funkcjonariuszek. Przytwierdzają go łańcuchami do szyi i ramion, czyniąc go całkowicie bezbronnym. Gdy przerażony mężczyzna wi się w panice, kolejna funkcjonariuszka pozycjonuje się nad nim, jej ciało gotowe do ostatniego poniżającego czynu. Gęsta, ciemna masa powoli wydostaje się z niej, zawisa niebezpiecznie, zanim ląduje dokładnie na jego twarzy. Ulga miga w jego oczach, ale jest krótkotrwała. Funkcjonariuszka szybko wpycha obrzydliwą substancję do jego ust, zmuszając go do zniesienia odrażającego smaku. Kara nasila się, gdy trzecia funkcjonariuszka podchodzi, przygotowując ohydną miksturę. Spieniona mieszanka ostrego moczu i resztek kału wypełnia szklankę, tworząc obrzydliwy napój. Bezsilny niewolnik jest zmuszony wypić każdą kroplę, jego krztuszenie się i opór spotykają się z dalszym wzgardzeniem. Pozostawiony spętany i złamany, pozostaje surowym przypomnieniem o nieubłaganych metodach ośrodka.
