Mój poranny rytuał w łazience – widok z pierwszej osoby
MISTRESS LUCIANA
Dwie Pani Redukują Go do Roli Żywego Sedesu
Pani Medea opuszcza się na fotel ginekologiczny i rozkazuje swemu niewolnikowi szeroko otworzyć usta. Rozciera jego język o swoją wilgotną głębię, szydząc z tego, jak nisko dziś upadł, a jej głód rośnie z każdym stłumionym sapnięciem. Lejek wsuwa się między jego wargi, a ona napełnia go ciepłym, złotym moczem, zmuszając go, by wysączył każdą kroplę, aż szkło będzie czyste. Lecz to tylko preludium. Karmi go gęstymi, ciężkimi grudami ze swego tyłka, wpychając je między jego zęby, gdy łzy spływają mu po twarzy — musi wszystko połknąć. Kolejne porcje znikają w jego gardle, podczas gdy jego zamknięty w klatce członek bezradnie ocieka. Pani Kirsch przejmuje pałeczkę, siadając na krawędzi fotela i opuszczając się na jego twarz, wpychając brud jeszcze głębiej w jego przełyk. Razem obie panie rozsmarowują resztki na jego wargach i policzkach, wpychają ostatnie kęsy do jego ust palcami w rękawiczkach i każą mu wylizać każdy palec do czysta. Nie ma żadnej ulgi — tylko uległość. Pozostaje ich sedesem, używanym i opróżnianym, dopóki nie zostanie mu już nic prócz wstydu.
