Nagła, pilna potrzeba wypróżnienia uderzyła, ale dostrzegłam okazję, by nagrodzić mojego niewolnika-męża, Ślicznego Chłopca. Gdy krzątał się jak posłuszna suka, chwyciłam miskę i przykucnęłam, uwalniając parującą, mocną porcję mojego świętego kału. Uwolnienie było euforią, wiedząc dokładnie, jak zostanie wykorzystane. Przywołałam go do mojej parnej piwnicy, gdzie powietrze było gęste i ciężkie. Zmumifikowałam go całkowicie, warstwa po warstwie, aż stał się bezradnym, nieruchomym kokonem. Tylko jego usta i żałosny ptak pozostały odsłonięte, gotowe na mój użytek. Idealnie. Zebrałam ciepłe odchody gołymi rękami i wepchnęłam je głęboko w jego usta, upychając w gardle, aż nie miał wyboru i musiał połknąć każdą brudną część – był ludzką toaletą. Ale degradacja na tym się nie skończyła. Wzięłam mój stalowy zgłębnik, załadowałam go moim brudem i powoli, rozmyślnie, wsunęłam go do jego cewki moczowej, wpychając odchody głęboko w jego penisa, aż został całkowicie wypełniony. Każda cząstka trafiła dokładnie tam, gdzie zamierzałam – w dół gardła do żołądka i jednocześnie w górę prącia. Na koniec zerżnęłam jego surową, wypełnioną kałem cewkę zgłębnikiem. Bez lubrykantu. Tylko moje gęste, gorące gówno pokrywało każdy centymetr, gdy wbijałam się twardo w jego rozciągniętą dziurę od siusiania. Nie przestałam, dopóki nie drgnął i nie wystrzelił swojej żałosnej, zepsutej porcji – zrujnowanej, wypchanej gównem cum-suki. Dwadzieścia trzy minuty całkowitego niewolnictwa toaletowego, mumifikacji i brutalnych tortur cewki moczowej.
