Het Vuile Varken Verslond Elk Laatste Restje van het Afval van Zijn Meesteres
Mistress Jardena
LUDOVICA LUXURY - De Brioche-Gevoede Toiletslaaf
De dag des oordeels was eindelijk aangebroken voor de slaaf die maandenlang via mijn inbox had gesmeekt. Zijn wanhopige wens was om op te stijgen naar de status van mijn complete menselijke toilet. Aangezien mijn normen onberispelijk hoog zijn, overweeg ik alleen zij die zweren elke gift zonder pauze te consumeren. Hij zwoer absolute toewijding, beloofde mijn kostbare tijd niet te verspillen, en dus verleende ik hem een enkele kans. Hij arriveerde stipt. Mijn eerste bevel was dat hij elk kledingstuk moest afleggen. Een toegewijde kus op mijn voeten diende als groet, en we gingen zonder uitstel verder. Ik positioneerde hem op de vloer, zijn mond geopend in afwachting. Mijn systeem was die ochtend zwaar belast, waarschijnlijk door de rijke carbonara van de vorige avond—een gerecht dat een krachtige, ei-zware scherpheid verleende aan wat komen ging. Ik nam plaats op de draagbare troon met hem onder mij en gaf me over aan de natuur. Een stroom van romige, bijna vloeibare vuiligheid, overweldigend smerig, vulde de lucht. Ik vulde zijn mond tot overstromens toe met een geelgroene uitdrijving, de kleur van bedorven carbonara. Zelfs toen het uit zijn mondhoeken liep, maakte ik ruimte voor een straal van mijn hete pis, rechtstreeks in zijn keel gericht. Eenmaal geleegd, wachtte ik op het feestmaal dat hij had beloofd. In plaats daarvan kauwde hij slechts langzaam en slikte maar een hapje door. Ik herkende de worsteling van de novice; de aanslag op zijn zintuigen was simpelweg te veel. Om hem te helpen, nam ik een zacht briochebroodje, belaadde het met een royale portie van mijn afval, en presenteerde het, hopend dat het voertuig het smakelijk zou maken. Hij wist slechts enkele schuchtere happen te nemen. Mijn geduld verdampte. Ik greep mijn zweep en voegde scherpe, bijtende slagen aan zijn vlees toe. Alleen onder deze dwang versnelde zijn tempo met tegenzin, maar een aanzienlijke hoeveelheid bleef over. Toen begreep ik dat deze dwaas volkomen onwaardig was voor de eer die hij zocht. Ik beval hem de rest over zijn borst en lul te smeren, en zichzelf tot een hoogtepunt te bevredigen terwijl hij zijn eigen orgasme verpestte, een laatste voorrecht van bedekt zijn met mijn essentie. Het zielige schepsel eindigde te snel, en slaagde er zelfs niet in het bevel om zijn ontlading te bederven op te volgen. Mijn woede intensiveerde. Ik liet hem daar achter op de bevlekte vloer, *** om zijn maaltijd alleen af te maken. Ons afscheid was permanent. Hij zal mij nooit meer aanschouwen.
