Morgen reist een diep toegewijde slaaf van ver weg naar mij toe—onze ontmoetingen vinden slechts één keer per jaar plaats. Deze keer besloot ik een onvergetelijke verrassing voor hem voor te bereiden… letterlijk. Om te zorgen dat het resultaat spectaculair zou zijn, trakteerde ik mezelf de avond ervoor op een volledig McDonald's-feest: een Big Mac, een Grand Crispy McBacon, een grote friet, een grote cola, meerdere sauzen en een softijsje. Ik savoureerde elke hap langzaam en kruidde elk stuk met mijn goddelijke boeren, haha. Eenmaal klaar ging ik direct naar bed, gretig om volledig klaar te zijn voor het speciale toilet dat van zo ver kwam. De volgende dag arriveert hij perfect op tijd. Ik zit al elegant op mijn troon, krachtig uitziend met een ondeugende glimlach. Ik begin elk detail van mijn zware diner de avond ervoor te beschrijven. Terwijl ik spreek, zie ik hem steeds nerveuzer worden—zweet vormt zich op zijn voorhoofd, zijn ademhaling versnelt, haha. Ik beveel hem zich volledig uit te kleden en op de vloer voor me te gaan liggen. Hij gehoorzaamt onmiddellijk. Ik sta op, positioneer me boven zijn gezicht en begin. Een dikke, zware, stomende lading—een koningin waardig—komt langzaam tevoorschijn, vult zijn open mond en bedekt zijn hele gezicht. Hij verdrinkt onder mijn stront, de geur verzadigt de kamer. Hij verslindt het onmiddellijk, hongerig, wetend dat deze kans slechts één keer per jaar komt en hij elk stukje moet savoureren. Wanneer de eerste lading klaar is, blijf ik staan en pers een tweede, dan een derde uit. Elke keer slikt hij wat hij kan door en laat de rest zijn wangen, neus en voorhoofd bedekken. Tussen de ladingen door laat ik me zakken en plas direct in zijn mond om hem te helpen het weg te spoelen en gehydrateerd te blijven. Hij drinkt dankbaar. Na de derde lading heeft hij mijn kont bijna schoon gelikt met zijn tong, maar ik merk vaste brokken op de vloer. Geen probleem. Ik pak een klein kommetje en een theelepel. Ik pers nog wat stront en wat braaksel in het kommetje, meng het goed en voer hem langzaam als een baby. Hij opent elke keer zijn mond en slikt. Op een gegeven moment kijk ik in zijn blauwe ogen—nu half bedekt in bruin—die me stil smeken te stoppen, hahaha. Ik glimlach, tevreden. Hij moet minstens een volle kilo van mijn stront hebben gegeten. Het weinige dat overblijft, smeer ik uit over zijn borst en buik, en met mijn vinger schrijf ik: VARKEN VAN LUDOVICA. Ik sta op, kijk hem nog één laatste keer aan en laat hem daar op de vloer achter om te overdenken wat er net is gebeurd, bedekt in mijn stront en pis, hahaha.
