Het Vuile Varken Verslond Elk Laatste Restje van het Afval van Zijn Meesteres
Mistress Jardena
Ludovica Luxury: Een Viervoudige Scatologische Rotatie in HD
Mijn toegewijde Italiaanse onderdanige reisde van Italië naar Spanje met één enkel doel: te dienen als persoonlijk menselijk toilet voor mijzelf en mijn drie meest verdorven Spaanse Meesteresgezellen. Tegen de tweede dag hadden we hem precies waar hij thuishoorde: gepositioneerd onder onze geïmproviseerde draagbare zitplaats, zijn gezicht op zijn plaats geklemd, mond open, een trechter gereed. Ik, zijn eigenaar die hem hier bracht, begon. Na het genieten van lokale Spaanse keuken—een paella-remix en diverse tapas—resulteerde mijn glutenintolerantie, ondanks voorzorgsmaatregelen, in een zachte, bijna romige en papachtige consistentie. De perfecte eerste proef van Iberisch voedsel, rechtstreeks vanuit de bron geleverd. Eerst een gestadige stroom urine in de trechter, die hij plichtsgetrouw dronk. Toen, na het verwijderen van de trechter, deponeerde ik mijn lading rechtstreeks in zijn wachtende mond. Hij kauwde en slikte gehoorzaam terwijl ik met voldoening toekeek. De tweede Meesteres volgde. Het ritueel herhaalde zich: een hete gouden douche, daarna haar aanbod—vaster en compacter, een klassieke, goed gevormde Spaanse stoelgang. Hij moest iets meer zijn best doen, maar volhardde in zijn toegewijde dienst. De derde vriendin presenteerde een pasteuzere, plakkerigere textuur. De vierde maakte de set compleet met een zachte depositie onderbroken door vaste brokken, om ervoor te zorgen dat hij het volledige spectrum van ons menu ervoer. Vier Meesteressen. Vier verschillende consistenties en smaken. Eén slaaf onder ons, die lading na meedogenloze lading ontving zonder respijt. Ondertussen overgoten we hem met speeksel en spot, en bespotten we zijn zielige lot om onze vakantielatrine te zijn. Maar onze sessie was niet compleet. We verzamelden elke gevallen kruimel, vlek en opgedroogde plas in een grote kom. Hieraan voegden we verse urine van alle vier, overvloedig speeksel en een salvo braaksel toe. We mengden het met de hand tot een warme, slijmerige, stinkende modder van uitwerpselen, braaksel, urine en speeksel. In een kring om hem heen zittend, gaven we hem om beurten met een lepel het afschuwelijke brouwsel. Elke geforceerde lepel werd beantwoord met gespannen gekauw en moeilijk geslik, aangemoedigd door dichtgeknepen neuzen of lichte keeltikjes. We lachten, maakten opmerkingen over het weerzinwekkende mengsel en zijn met vuil bedekte gezicht, tot de kom schoon geschraapt was. Ten slotte stonden we op, spuwden een laatste keer op zijn gezicht en lieten hem alleen achter op de koude tegels, korstig en verlaten. Hij dacht aan een Spaanse vakantie, maar werd in plaats daarvan het collectieve toilet voor de meest sadistische Meesteressen van het schiereiland. Zijn verscheping terug naar Italië wacht—maar eerst moet hij de rest van de week doorstaan.
