Het Vuile Varken Verslond Elk Laatste Restje van het Afval van Zijn Meesteres
Mistress Jardena
LUDOVICA LUXURY — HET SPINAZIERITUEEL
Vandaag treed ik op in de rol van genezeres: een frisse witte jas, net genoeg opengeknoopt om te hinten naar wat eronder schuilgaat, en veerlichte witte slippers die geruisloos over de studioruimte glijden. Precies om twee uur komt Marco binnen. Ik bestudeer hem in één oogopslag—dofte ogen, vale huid, bleke nagels, en wanneer hij zijn tong uitsteekt, is die volledig zonder kleur. Gisteravond, nadat ik zijn naam op mijn schema had bevestigd, at ik niets dan een enorme berg spinazie. Al dat ijzer stroomt nu door mij heen, getransformeerd en klaar om te worden afgegeven. Ik gebied hem te gaan zitten, terwijl ik zijn litanie van klachten absorbeer—de aanhoudende duizeligheid, de opgezette buik, de scherpe steken, de erecties die niet willen ontwaken—en reik dan naar mijn stethoscoop. Ik open zijn shirt en druk het koude membraan tegen zijn borst. Zijn hart klopt traag, licht onregelmatig; zijn longen klinken fragiel, alsof elke ademhaling een inspanning is. Ik knik met een veelbetekenende glimlach en begeleid hem dan om achterover te leunen op de onderzoeksbank. Mijn handen drukken in zijn strakke, verharde buik, voelend de opgeblazenheid onder mijn vingers, voordat ik lager glijd om zijn bloedsomloop te beoordelen. Zijn ademhaling versnelt—hij begrijpt dat de ware behandeling nu gaat beginnen. Ik help hem overeind en wijs naar de vloer. Hij laat zich zakken op het zachte tapijt naast de bank, plat op zijn rug, hoofd iets achterover. Ik trek de lage witte stoel dicht bij zijn gezicht, nestel me erin, keer hem mijn rug toe en til de zoom van mijn jas op. "Doe maar wijd open, lieverd," mompel ik, laag en warm. "De tovermedicine komt rechtstreeks uit de bron." Ik duw zachtjes en laat alles direct in zijn wachtende mond los. Vandaag is het een ware berg—groen, zacht, dampend, zoet van getransformeerde spinazie. Hij slikt gestaag, slok na slok, terwijl de warme massa zijn mond vult en door zijn keel glijdt. Hij neemt minstens de helft in, likkend aan zijn lippen tussen de ademhalingen. Dan verhef ik me net genoeg om zijn gezicht te bestijgen. Ik begin langzaam te urineren, mikken in zijn nog altijd open mond. Hij drinkt gulzig en slikt elke druppel van de warme, gouden nectar die ik aanbied, terwijl het overschot over zijn nek en borst druppelt. Wat morst, leid ik naar zijn gezwollen buik en zijn penis, die tot leven komt onder de verwarmde straal. Met de resterende groene medicine bedek ik zijn lichaam als dikke, genezende modder: over zijn buik, langs zijn dijen, over zijn schacht, langzaam inmasseren zodat het in zijn huid trekt en de opgeblazenheid begint te verzachten. Ik zie hem zich overgeven aan de behandeling, kleur terugkerend in zijn wangen, zijn erectie stevig en aandringend onder mijn aanraking. Ik spreid zijn benen wijder, leg zijn armen langs zijn zij en laat hem daar achter—volkomen stil op de vloer—voor exact vijftien minuten, zodat de kuur diep van binnen en buiten kan werken. Ik glip zonder haast de kamer uit, sluit de deur en glimlach in mezelf. Wanneer ik terugkeer, leid ik hem naar de warme douche, was elk spoor weg en zie hem vertrekken, volledig herboren. En ik zal hem eraan herinneren dat dit ritueel minstens één keer per maand herhaald moet worden als hij zo wil blijven.
