Mijn vriendin en ik besloten vandaag ons over te geven aan een speelse rollenspel, waarbij we transformeerden in het meest benijdenswaardige duo van de school—zelfverzekerd, stijlvol en moeiteloos betoverend. In onze korte rokjes en met onze magnetische charme riepen we een klasgenoot op: een verlegen, onhandige genie in wiskunde en natuurkunde, maar totaal onwetend op alle andere gebieden van het leven. Hij is het type jongen dat in de achtergrond verdwijnt, met onverzorgd haar en een nerveuze houding, altijd begraven in zijn schoolboeken. Terwijl wij heersen als de onbereikbare koninginnen van de school, lokten we hem onder het mom van privélessen, hoewel onze intenties verre van academisch waren. Toen we vroegen wanneer we konden beginnen, stamelde hij en eiste dertig euro per uur. Dertig euro? Van hem? De brutaliteit! We wisselden grijnslachjes uit en barstten in lachen uit. “Oh, schat,” zoette ik met een sluwe grijns, “wij hebben een ander soort betaling in gedachten.” Voordat hij kon protesteren, gingen we eropaf, maakten zijn riem los met een scherpe siss en trokken snel zijn broek naar beneden, waardoor hij blootgesteld en weerloos achterbleef. We drukten hem neer op een koude, meedogenloze werkbank, zijn bleke huid bloosde van angst. Verborgen onder onze rokjes wachtten onze geheime wapens—strap-ons, klaar voor onze verdraaide les. “Laten we eens zien hoe goed je leert,” spotte mijn vriendin, terwijl we beurtelings genadeloos instructies gaven. Zijn stamelende protesten werden overstemd door ons gelach, dat door de ruimte echode. “Gratis lessen voor het leven, begrepen?” spotte ik, terwijl ik zag hoe zijn kwetsbare trots onder onze dominantie instortte. Toen we hem uiteindelijk achterlieten, trillend en verslagen, ineengezakt op de bank met zijn broek nog naar beneden, liet ik zijn riem in mijn hand bungelen. “Vergeet het geld,” zei ik met een grijns. “Dit is nu je betaling.” We liepen weg en lieten hem achter om de versplinterde restanten van zijn waardigheid bijeen te rapen.
