Zondagen zijn heilig—mijn dag om exclusieve content te filmen en te maken. Vandaag liep het echter anders dan verwacht toen een van mijn trouwe dienaren faalde in zijn simpelste taak: mijn ontbijt brengen. Hij kwam te laat, met lege handen, en zag er volkomen verslagen uit. Mijn doordringende blik ontmoette de zijne terwijl ik vroeg: “Waar is mijn ontbijt?” Zijn zwakke excuus? “Ik had geen tijd.” Toch had hij zelf gegeten. Een zware fout. “Prima,” zei ik, mijn stem ijskoud. “Vandaag krijg jij een dubbel ontbijt—een speciaal ontbijt.” Hij wist wat hem te wachten stond. Met een scherp gebod dwong ik hem op de grond te gaan liggen, en hij gehoorzaamde zonder aarzelen. Ik positioneerde mezelf boven hem en serveerde hem zijn maaltijd rechtstreeks vanuit mijn zogenaamde “bron.” Gelach echode terwijl ik beval: “Eet het allemaal op—of we gaan naar Plan B.” De nasleep was even vernederend. Ik schepte de resultaten in een doorzichtige kom en nam plaats op mijn fluwelen bank, waarbij ik hem lepel voor lepel klontjes als kaviaar voerde. Hij kokhalste, trok zich terug, maar ik bleef onverstoorbaar. “Slik door,” beval ik. Minuten later, met dunner wordend geduld, schakelde ik over naar Plan B—ik stopte de restanten in zijn onaangeroerde gebied met een dildo. Zijn jammerklachten verhoogden alleen maar mijn amusement. Nog niet tevreden, verloste ik mezelf over hem, waarbij de stomende straal zich vermengde met de chaos. “Overal volgestopt met vuil,” spotte ik, genietend van zijn gebroken toestand. Uiteindelijk gaf ik hem de opdracht om op te ruimen en mijn echte ontbijt te halen—dit keer snel. Terwijl ik de kamer verliet, koninklijk en ongenaakbaar, bleef hij achter—gebroken, vernederd, en een herinnering aan wie de controle heeft. De dag was nog maar net begonnen, en ik heerste al oppermachtig.
