Obrzydliwa Świnia Pożarła Każdy Ostatni Okruch Odpadków Swojej Pani
Mistress Jardena
LUDOVICA LUXURY – POSIŁEK Z MOICH STÓP – 4K
Obudziłam się dziś rano z brzuchem nabrzmiałym i napiętym—wczorajsza uczta z chia, lnu i fasoli wciąż fermentuje głęboko w środku, napierając mocno na uwolnienie. Ciśnienie rośnie, ciepłe i ciężkie, a ja nie mogę powstrzymać uśmieszku. Wiem dokładnie, dokąd to wszystko trafi. Nie do toalety, oczywiście. Mam zupełnie nowego robala—prosto z pudełka—i dziś zamierzam go porządnie wyszkolić. Wchodzi, pada na kolana bez słowa. Przyciska usta do podeszw moich bosych stóp, jednej po drugiej, całując je z żałosnym oddaniem. Potem wylizuje je do czysta, goniąc każdy ślad kurzu i wyschniętego potu. Rozwalona jestem na kanapie, przeglądam telefon, ledwo rzucam mu spojrzenie. „Wiesz, co cię dziś czeka, świnko?”—mówię płasko, oczami wciąż w ekranie. „Twój język to moja bibuła. Ale nie przejmuj się—nie sram ci do ust… jeszcze nie. Chcę, żeby te usta były świeże na później. Więc wywalę to wszystko na ciebie: na twój goły brzuch, na klatkę. Dzięki temu, jak później będziesz lizał mój tyłek do czysta, nie będziesz musiał smakować własnego gówna.” Widzę, jak drży. Oczy szeroko otwarte, kutas napierający na spodnie. Wie, że nie ma ucieczki. „Zdejmij koszulę. Połóż się na podłodze.” Słucha natychmiast. Blada klatka, sutki twarde z nerwów. Najpierw okrakiem na jego twarzy. „Liż moją dziurkę. Otwórz ją porządnie. Wpychaj się głęboko, kręć, zmocz ją. Pokaż mi, jak bardzo tego chcesz.” Jego ciepły język wsuwa się—na początku wolno, potem głodnie. Krąży wokół krawędzi, naciska, rozluźnia mnie cal po calu. Ciśnienie w środku jest teraz nie do wytrzymania, błaga o uwolnienie. Wstaję, kucam nad jego brzuchem, uda szeroko rozstawione, mój tyłek unosi się tuż nad jego skórą. Wpatruję się prosto w jego oczy, powolny, okrutny uśmiech wykrzywia mi usta. „Patrz, jak zamieniam cię w moją osobistą toaletę.” Pcham. Ładunek wychodzi—duży, ciężki, ląduje z wilgotnym plaśnięciem na jego klatce. Wybałusza oczy. Wie, że zje każdy kawałek. „Zobacz, ile ci zaoszczędziłam… wczoraj celowo zjadłam więcej.” Rozsiadam się z powrotem na kanapie, moje bose stopy teraz umazane kilkoma smugami. „Teraz wyczyść mój tyłek. Wylizuj wszystko, co tam zostało.” Odwracam się, wpycham moją brudną dziurkę prosto na jego twarz. Zaczyna lizać jak szalony—zbiera miękkie, ziemiste, gorzkie pozostałości. Jego język wbija się głęboko, kręci, ssie, przełyka. Pocieram się w przód i w tył, używając jego twarzy jak żywej bibuły, dopóki moja dziurka nie jest gładka, prawie nieskazitelna. „Dobrze… teraz danie główne.” Stopami zgarniam gruby kawałek z jego klatki—ciepły, miękki, ale jędrny. Przynoszę go do jego otwartych ust paluchami dużej i sąsiedniego palca. „Szeroko otwórz. Jedz z mojej stopy, świnko.” Wpycham kęs między jego wargi. Przeżuwa powoli, przełyka z grymasem obrzydzenia. Kontynuuję—kolejny kawałek, lekko rozgniatam go podeszwą, żeby zmiękł, kładę na jego języku. „Liż moje palce po każdym kęsie. Smakuj mnie zmieszaną z twoim posiłkiem.” Pocieram moje brudne podeszwy o jego język, policzki, wargi. Wpycham mu palce u stóp do ust jeden po drugim, podczas gdy przełyka. Kawałek po kawałku karmię go, aż jego klatka jest prawie czysta. Każę mu wylizać ostatnie smugi prosto z moich stóp. „Wszystko zniknęło… dobry piesek.” Dyszy, twardy mimo wstrętu. „Zasłużyłeś na nagrodę. Orgazm… zniszczony, jak zawsze.” Stawiam jedną stopę na jego kutasie, pocieram powoli do krawędzi… po czym gwałtownie cofam. Jęczy rozpaczliwie, ciało drży, bez uwolnienia. „Jutro zobaczymy, gdzie wywalę następny… może prosto na twoją twarz. Albo wprost do ust. Zależy, jak dobrze wyczyścisz mnie dziś wieczorem.”
