Obrzydliwa Świnia Pożarła Każdy Ostatni Okruch Odpadków Swojej Pani
Mistress Jardena
LUDOVICA LUXURY — RYTUAŁ LECZENIA SZPINAKIEM
Dziś wcielam się w rolę uzdrowicielki: nieskazitelny biały fartuch, rozpięty na tyle, by zdradzić to, co kryje się pod spodem, i lekkie jak piórko białe kapcie, które bezszelestnie suną po podłodze studia. Punktualnie o drugiej wchodzi Marco. Badam go jednym spojrzeniem — matowe oczy, ziemista cera, blade paznokcie, a kiedy pokazuje język, jest on całkowicie pozbawiony koloru. Poprzedniej nocy, po potwierdzeniu jego nazwiska w grafiku, nie spożyłam niczego poza ogromną górą szpinaku. Całe to żelazo krąży teraz we mnie, przekształcone i gotowe do przekazania. każę mu usiąść, wysłuchując litanii jego dolegliwości — nieustających zawrotów głowy, wzdętego brzucha, ostrych ukłuć, erekcji, które nie chcą się obudzić — po czym sięgam po stetoskop. Rozchylam mu koszulę i przykładam zimną membranę do jego klatki piersiowej. Jego serce bije wolno, nieco nieregularnie; płuca brzmią krucho, jakby każdy oddech był wysiłkiem. Kiwam głową ze świadomym uśmiechem, po czym prowadzę go, by położył się na stole do badań. Moje dłonie wciskają się w jego napięty, stwardniały brzuch, wyczuwając opuchliznę pod palcami, po czym zsuwają się niżej, by ocenić krążenie. Jego oddech przyspiesza — rozumie, że właściwe leczenie właśnie się rozpoczyna. Pomagam mu zejść i wskazuję podłogę. Opuszcza się na puszysty dywan obok stołu, płasko na plecy, z głową odchyloną w odpowiedni sposób. Przysuwam niski biały taboret blisko jego twarzy, siadam na nim, odwracam się do niego plecami i unoszę rąbek fartucha. „Szeroko, kochanie" — szepczę nisko i ciepło. „Cudowne lekarstwo pochodzi prosto ze źródła". Napieram delikatnie, uwalniając wszystko bezpośrednio do jego otwartych ust. Dziś to prawdziwa góra — zielona, miękka, parująca, słodka od przemienionego szpinaku. Przełyka równomiernie, łyk za łykiem, gdy ciepła masa wypełnia jego usta i spływa w dół gardła. Przyjmuje co najmniej połowę, oblizując wargi między oddechami. Potem unoszę się na tyle, by rozsiąść się okrakiem nad jego twarzą. Zaczynam oddawać mocz powoli, celując w jego wciąż otwarte usta. Pije łapczywie, połykając każdą kroplę ciepłego, złotego nektaru, który oferuję, podczas gdy nadmiar spływa po jego szyi i klatce piersiowej. To, co się wylewa, kieruję na jego nabrzmiały brzuch i członek, który budzi się do życia pod strumieniem ciepła. Pozostałym zielonym lekarstwem pokrywam jego ciało jak gęstym, leczniczym błotem: na brzuchu, wzdłuż ud, po całej długości członka, wmasowując je powoli, by wniknęło w skórę i zaczęło łagodzić wzdęcie. Patrzę, jak poddaje się zabiegowi, kolor wraca na jego policzki, a erekcja staje się twarda i nieustępliwa pod moim dotykiem. Rozchylam mu nogi szerzej, układam jego ramiona wzdłuż boków i zostawiam go tam — idealnie nieruchomo na podłodze — na dokładnie piętnaście minut, aby kuracja mogła zadziałać w głąb i na zewnątrz. Wymykam się z pokoju bez pośpiechu, zamykam drzwi i uśmiecham się do siebie. Kiedy wrócę, zaprowadzę go pod ciepły prysznic, zmyję każdy ślad i zobaczę, jak odchodzi całkowicie odrodzony. I przypomnę mu, że ten rytuał należy powtarzać co najmniej raz w miesiącu, jeśli chce pozostać w takiej formie.
