Weekend, Który Zapada w Pamięć
Kinky Schnukkis
Ludovica Luxury - Opowieść o rozkoszy: Włoski spotyka Hiszpański w HD
Dzisiaj Miss Lith i ja jesteśmy całkowicie bezlitosne—bez litości, bez wahania. Wczoraj wieczorem podarowałam jej intymną włoską ucztę w urokliwej restauracji, która nigdy mnie nie zawodzi. Zjedliśmy całe menu: delikatne ręcznie robione przystawki z prosciutto, bogate makarony przesiąknięte gęstym ragù, które godzinami zalegają w żołądku, dekadencki kremowy tiramisu oraz mocne espresso na zakończenie. Perfekcja włoskiej kuchni tkwi w jej ciężkości—każdy kęs stopniowo wypełnia cię, pozostawiając brzuch twardy, ciepły i przepełniony tą rozkoszną presją, która wywołuje uśmiech na twarzy. Dziś rano jedno spojrzenie między nami to potwierdziło: czas na oczyszczenie. Wezwałyśmy niewolnika do pokoju, każąc mu położyć się na plecach na zimnej podłodze, ręce sztywno wzdłuż tułowia—bez więzów, tylko surowy nakaz, aby nie poruszył się o milimetr. Jego głowa odchylona do tyłu na niską ławkę, szyja naprężona, gardło odsłonięte, a usta rozciągnięte przez jego własne dłonie, aby zapewnić, że pozostaną rozchylone. Wie, że lepiej ich nie zamknąć—nawet na chwilę—bo zaczną się uderzenia lub coś gorszego. Bez knebla, bez lejka silikonowego—tylko jego nagie usta, wargi rozciągnięte, język przyciśnięty, zęby drżące, gdy walczy o oddech przez nos. Jego twarz to widowisko: oczy szerokie i błagające, źrenice rozszerzone ze strachu, czoło lśniące od potu, policzki płonące czerwienią z upokorzenia. Cichy jęk wymyka się—duszone błaganie, które ledwo opuszcza jego usta, rozciągnięte do absolutnego limitu. Nie obchodzi nas to. Klęknęłam nad nim najpierw, kolana obejmując jego głowę, moje ciało zawieszone kilka centymetrów nad jego rozwartymi ustami. Głęboki oddech—i pierwsza fala wypłynęła, powolna, gęsta i paląca, ciemna masa lądująca dokładnie na jego języku, zwijająca się jak wąż. Zapach natychmiast wypełnił pokój—surowy, pierwotny, mieszanka naszej esencji zmieszana z wczorajszą kawą i rozkoszą. Szarpnął się, próbując odwrócić głowę, ale złapałam go za włosy, unieruchamiając go. Druga fala nadeszła—łagodniejsza, ale większa, wypełniając jego usta, aż przelewała się, gęste strużki spływając po jego policzkach i szyi. Zakrztusił się, łzy płynęły, ale nie odważył się zamknąć ust—znał konsekwencje aż za dobrze. Miss Lith stała obok mnie, jej śmiech niski, gdy gładziła mnie po plecach. „Dobra dziewczynka,” szepnęła. „Wypełnij go. Nie chcę, żeby zostało miejsce, gdy przyjdzie moja kolej.” Razem uwolniłyśmy prawie dwa kilogramy ciepłej, gęstej masy—ciężkiej, lepkiej, niemożliwej do szybkiego połknięcia. Musiał żuć powoli, smakując każdy kawałek, który spływał mu do gardła, jego szyja wyraźnie pracowała, aby powstrzymać mdłości. Wahanie lub obrzydzenie przyniosło mu bat—wieloogoniastą broń, która pozostawiała czerwone pręgi na jego piersiach, udach lub gdziekolwiek nam się podobało. Wcześniej drażniłyśmy go nim, pozwalając, by jego świst przypomniał mu o jego miejscu. Ale służba się nie skończyła. Mój złoty strumień, palący i ostry, płynął w dół jego gardła, aby ulżyć ciężarowi. Lepka poranna ślina Miss Lith przyprawiła mieszankę, utrwalając jego rolę jako zwykłego ludzkiego sedesu. Nasz śmiech—zimny, okrutny—towarzyszył jego walce, kaszlowi, łzawemu połykaniu. Od czasu do czasu stopa naciskała mocno na jego pierś lub ostry klaps przypominał mu o jego własności. Dwie bezlitosne boginie, brzuchy lekkie i zadowolone, jedno rozwarte usta przepełnione do granic. Zasada była prosta: zjeść każdy kęs, nigdy nie zamykać ust, nigdy nie narzekać. Lub być przygotowanym na podwójne męki—a my cenimy jego cierpienie znacznie bardziej niż posłuszeństwo.
