Weekend, Który Zapada w Pamięć
Kinky Schnukkis
LUDOVICA LUXURY: PIERWSZE I OSTATNIE SPOTKANIE
Przez dwa miesiące moja skrzynka odbiorcza była zalewana desperackimi prośbami od mężczyzny opętanego chęcią zostania moją ludzką toaletą. Początkowo ignorowałam jego wiadomości, ale jego upór w końcu wzbudził moją ciekawość. Wysłałam mu zimną, bezpośrednią odpowiedź: „Jeśli jesteś poważny, jest jedna zasada—połykasz wszystko. Inaczej nie marnuj mojego czasu.” Zgodził się w ciągu sekund. Punktualnie o 10 rano odezwał się domofon. Powitałam go ubrana jedynie w czarny stringi, stanik push-up i moje grube, żółte wełniane skarpetki—noszone bez przerwy przez cztery dni. Ich wilgotne ciepło wypełniło pokój przytłaczającym odorem, gdy wszedł do środka, drżąc z zimna lub nerwów. „Na kolana”, rozkazałam, wskazując na plastikową folię. Bez wahania usłuchał. Przycisnęłam jedną skarpetkową stopę pod jego nos. „Powąchaj. Zapoznaj się z moim zimowym potem.” Jego twarz skrzywiła się, gdy wdychał, ale mimo odrazy do silnych zapachów, zrobił to ponownie. „Zdejmij je—zębami.” Nieporadnie się męczył, ale w końcu moje bose stopy pojawiły się—gorące, błyszczące od potu, podeszwy przyciemnione po dniach w wełnie. „Wylizuj je. Od palców do pięt. Nie pomiń żadnego miejsca.” Jego język poruszał się niepewnie, krzywiąc się z każdym ruchem, gdy kwaśny smak wilgotnej wełny pokrywał jego usta. Cichutko się zaśmiałam, przeciągając drugą skarpetkową stopą po jego twarzy, zostawiając ślady żółtego puchu na jego zaczerwienionych policzkach. „Dobra toaleta. Ale dziś nie jesteś tu dla stóp.” „Nie, Pani”, odpowiedział. Położyłam go płasko na plecach, rozkładając nogi nad jego twarzą. Kaloryfer jęczał bezskutecznie, gdy zimno przenikało przez okna. Z pełnym pęcherzem, lekko się pochyliłam i zsikałam na jego kutas—gorący strumień w ostrym kontraście do lodowatego pokoju. Przestraszył się, ale trzymał usta zamknięte. Potem nastąpił główny punkt programu. Długi, solidny kawałek wylądował prosto w jego ustach, przelewając się brązowymi smugami po policzkach i szyi. W rękawiczkach zgarnęłam rozlania, pakując mu do ust kolejne tłuste porcje. Jego ciało drżało, łzy napływały mu do oczu, gdy zmagał się, by się poddać. „Nie dałam ci jeszcze pozwolenia na rezygnację”, syknęłam, przyciskając dłoń do jego czoła. Podniósł drżącą rękę, błagając o litość. Mój głos stał się lodowaty. „To była twoja jedna i jedyna szansa. Przeproś. Teraz.” „Przepraszam, Pani… dziękuję za użycie mnie…” „Głośniej.” „PRZEPRASZAM, PANI! DZIĘKUJĘ ZA UŻYCIE MNIE JAKO TOALETY!” Wstałam, patrząc na niego—ze spakowanymi ustami, zaklejonymi policzkami, kutasem stygnącym w kałuży mojego siku. Bez słowa rzuciłam mu swoje żółte skarpetki na klatkę piersiową i wyszłam, pozostawiając go zamrożonego w strachu i ciszy. Ile czasu zajęłoby mu zrozumienie, że nie wrócę? Aby samemu się wyczołgać, posprzątać i wyjść, nie śmiąc zapukać? Może zniknąłby na zawsze. Może pojawiłaby się kolejna desperacka wiadomość. Zobaczymy.
